Ο λόγος σήμερα για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας (ο Θεός να την κάνει) Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το Πανελλήνιο, εκτός από τους οπαδούς της, παρακολουθούμε ήδη από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε στην πολιτική σκηνή τις απίστευτες ασχημίες και τραμπουκισμούς ενός ατόμου τόσο εγωπαθούς και ναρκισσιστικού που όμοιό του δεν υπήρξε ούτε στις χειρότερες στιγμές του πολιτικού βίου της χώρας από καταβολής της.
Πράγματι, πάντα στην Ελλάδα της υπερβολής, των πολιτικών παθών και της λατρείας για εξουσία υπήρχαν πολιτικοί που στόχευαν όχι στην λογική και στην σκέψη, αλλά στι θυμικό των υποστηρικτών τους με σκοπό, πρώτον να εδραιώσουν την δική τους εξουσία στην σκέψη των πολιτών που ήταν πρόθυμοι να τους ακούσουν και δεύτερον να εξευτελίσουν τους πολιτικούς των αντιπάλους με τους δυο σκοπούς να τελούν σε άμεση συνάφεια μεταξύ τους. Οι παλαιότεροι εξ ημών δεν ξεχνούν ποτέ τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο του ΠΑΣΟΚ και μετά την έκλειψή του τον διάδοχό του στην χολή και στην τοξικότητα Θεόδωρου Πάγκαλου, άνθρωποι που ζούσαν μόνον για τον καυγά, χωρίς πρόταση για το πως θα προοδεύσει πραγματικά αυτός ο τόπος, γι’αυτό και δεν άφησαν πίσω τους ούτε ίχνος, εκτός από τις ατάκες τους. Τέτοιοι πολιτικοί υπήρχαν πάντα στην πολιτική μας Ιστορία, εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό.
Ο γράφων δεν είναι ούτε ψυχολόγος, ούτε ψυχαναλυτής ώστε να γνωρίζει εάν αυτά που κάνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου τα πιστεύει πραγματικά ή εάν οι πράξεις της αποτελούν αρμοδιότητα ειδικών θεραπευτών. Ως πολίτης βλέπω όμως ένα φαινόμενο που αν γενικευτεί θα αποτελέσει ακραίο κίνδυνο για την Δημοκρατία μας. Οι Γιαννόπουλοι και οι Πάγκαλοι άφηναν πίσω τους χολή και πλάκα, η Κωνσταντοπούλου όμως διαιρεί την ελληνική κοινωνία σε διεφθαρμένους και σε όσους τους ακολουθούν και στον εαυτό της και στους ”φωτισμένους” οπαδούς της, οι οποίοι ως άσπιλοι και αμόλυντοι θα αποκαθάρουν την πολιτική ζωή από την διαφθορά και θα ”απελευθερώσουν” την Ελλάδα, εξ’ου και το όνομα του κόμματός της. Αντί όμως να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιησού Χριστού ή έστω του Μαχάτμα Γκάντι, προτιμά να έχει τον ρόλο του αστυνόμου Ιαβέρη. Θυμίζω οτι ο Ιαβέρης στους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ είχε ταυτίσει τον εαυτό του ως υπερασπιστή του νόμου σε τέτοιο βαθμό που κατέληξε ως η προσωποποίηση της αδικίας και της σκληρότητας και όταν το κατάλαβε αυτό προτίμησε να αυτοκτονήσει.
Για την σκληρότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία αποτυπώνεται και στις ίδιες τις εκφράσεις του προσώπου της, βοούν οι πράξεις της ως προέδρου της Βουλής και ως προέδρου κόμματος, τις οποίες όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι θυμούνται πλήρεις οργής. Το μόνο αξιομνημόνευτο έργο ως προέδρου της Βουλής είναι εκείνη η σύναξη ξυπόλυτων στην Βουλή που χαρακτήρισε το ελληνικό χρέος ”ειδεχθές”, επομένως μη πληρωτέο, κάτι που κατέληξε εκεί που κατέληξαν οι ξυπόλυτοι (κυριολεκτικά) φίλοι της. Στα σκουπίδια. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Γι’αυτό ας αναλογισθεί το λάθος του ο κύριος Τσίπρας που ”για να τους τρελάνει” όπως ο ίδιος είπε, την έκανε πρόεδρο της Βουλής και τώρα εισπράττει τα επίχειρα της βλακείας του. Το χειρότερο όμως είναι οτι ο θηλυκός Ιαβέρης έχει τώρα ταυτίσει το πρόσωπό της με την έννοια της Δικαιοσύνης με τρόπο απόλυτο. Τουτέστιν, όλοι οι άλλοι που εμπλέκονται στις διαδικασίες της Δικαιοσύνης είναι εξ ορισμού ύποπτοι έως επίορκοι. Ακόμα και λαϊκά δικαστήρια επικαλείται για την απονομή της δικαιοσύνης, ακυρώνοντας κάθε διάκριση των εξουσιών, πράγμα που θυμίζει καθεστώτα τύπου Ιράν. Αν -Θεός φυλάξοι- γινόταν πλειοψηφικό ρεύμα το κίνημα της Κωνσταντοπούλου η Ελλάδα θα γινόταν Ιράν με άμεσο κίνδυνο εμφυλίου πολέμου. Ο παραλληλισμός της Κωνσταντοπούλου με την Χρυσή Αυγή, όπως επισήμανε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων είναι επιτυχής. Αυτό θέλουμε;
Η Κωνσταντοπούλου βρήκε μια χρυσή ευκαιρία να επιδείξει τον ναρκισσισμό της και τον εαυτό της έτσι όπως ακριβώς είναι στην δίκη για την υπόθεση του δυστυχήματος των Τεμπών. Κατ’αρχάς, η ευθύνη για την παρουσία της εκεί ανήκει στην Μαρία Καρυστιανού, η οποία πρώτη την προσέλαβε και μετά ορθώς το μετάνοιωσε και μετά στον Πάνο Ρούτσι, ο οποίος μάλλον χαμένος θα καταλήξει για την επιλογή του. Έχω κάτι να πω σε όλους αυτούς τους κυρίους και κυρίες, πατέρες και μητέρες των θυμάτων. Αγαπητοί, όταν προσλαμβάνετε πολιτικούς ως δικηγόρους σας σε τέτοιες δίκες, τις πολιτικοποιείτε και αυτό συσκοτίζει το δίκιο σας. Λίγη σύνεση δεν βλάπτει. Παρ’όλα αυτά η ζημία έγινε. Και τι βλέπουμε τώρα; Βλέπουμε την Ζωή Κωνσταντοπούλου, αντί να βοηθά τον δικαστή να απονείμει δίκαιο, όπως ορίζει ο νόμος, να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Φωνασκίες και χαρακτηρισμοί των δικαστών και άλλων παραγόντων της δίκης ως επιόρκων κάθε άλλο παρά συνεισφορά για την απονομή του δικαίου χαρακτηρίζονται. Μια δίκη έχει ήδη ακυρωθεί και αρχίζει από την αρχή και η κύρια δίκη καρκινοβατεί με κίνδυνο να ακυρωθεί και αυτή. Η Κωνσταντοπούλου έχει πείσει τους οπαδούς και τους πελάτες της οτι ο μόνος τρόπος απονομής της δικαιοσύνης είναι να δικάσει η…ίδια! Και βεβαίως να καταδικάσει άπαντας όπως θέλει. Αλλά, αυτό ΔΕΝ είναι δικαιοσύνη. Είναι τσίρκο με πρωταγωνιστή την Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία, όπως επισημαίνουν και πολιτικοί της αντίπαλοι και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων ΟΥΔΟΛΩΣ ενδιαφέρεται για την ανεύρεση της αλήθειας και την απονομή δικαιοσύνης. Η κα Κωνσταντοπούλου ενδιαφέρεται μόνον για τον εαυτό της, την επίδειξή του και την συγκέντρωση της προσοχής των άλλων γι’αυτόν. Αν ενδιαφερόταν για την απόδοση δικαιοσύνης και ευθυνών εκεί που ανήκουν, η συμπεριφορά της θα ήταν εντελώς αντίθετη. Τόσο απλά.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Ο γράφων ουδέποτε διατύπωσε πολιτική άποψη χωρίς πρόταση. Η πρότασή μου λοιπόν είναι η εξής. ΕΞΩΣΗ της κας Ζωής Κωνσταντοπούλου από την δίκη των Τεμπών εξαντλουμένων όλων των μέσων που παρέχει η Ποινική Δικονομία και ο Κώδικας περί Δικηγόρων. Κοινώς, πετάξτε την έξω και ας φωνάζει όσο θέλει, αλλά ΕΞΩ. Ούτως ή άλλως μόνον αυτό μπορεί και θέλει να κάνει. Ας το κάνει λοιπόν, αρκεί ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Η ΔΙΚΗ. Ο ελληνικός λαός, βαριά τραυματισμένος από την υπόθεση των Τέμπών, μόνο δικαιοσύνη θέλει και όχι το απαίσιο θέατρο Κωνσταντοπούλου. Το ίδιο οφείλει να κάνει και ο νυν πρόεδρος της Βουλής αν οι ασχημονίες της Κωνσταντοπούλου στην Βουλή συνεχιστούν. Είναι απολύτως απαράδεκτο για ένα κοινοβουλευτικό σύστημα και ένα δικαστικό σύστημα να υποκύπτουν στις πράξεις ενός χαρακτήρα όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Τίθεται ζήτημα προστασίας της Δημοκρατίας πλέον, δεν το καταλαβαίνουμε; Αυτά.
Ιωάννης Ξηρός
Ταξίαρχος ε.α.
ΥΓ. Προς ψηφοφόρους της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Μα, καλά, τόσο απελπισμένοι είστε; Στα σοβαρά, τέτοια Ελλάδα θέλετε να παραδώσετε στα παιδιά σας;