Όταν η κοινωνία ενός Δήμου σταματήσει να “παράγει” γενιές καινούριες, ανατρεπτικές, δημιουργικές και πάνω από όλα καινοτόμες, μαθηματικά οδεύει προς την «εξαφάνισή του».
Όταν ο δημότης ζει σαν μακρινός παρατηρητής βλέποντας το Δήμο του να αργοσβήνει και να χάνεται χωρίς να αντιδρά, έστω ελάχιστα, μοιραία γίνεται συνεργός, συνένοχος και υπεύθυνος για την εξαφάνισή του.
Όταν ο δημότης δέχεται ως δεδομένες νοσηρές τοξικές καταστάσεις και αδιαφορεί για την καθημερινότητά του, ενώ μόνιμα διακατέχεται από το σύνδρομο του ωχαδερφισμού, είναι σίγουρο ότι το κάθε επόμενο «χτύπημα» που θα δέχεται, αντί να τον τραντάζει και να τον συνεφέρνει, θα τον οδηγεί στο να βλέπει τα πάντα σαν φυσιολογικά.
Και όχι μόνο…
Θα τους συγχαίρει για τις απευθείας αναθέσεις, για τις “κομπίνες” και τα “κόλπα”, για τους φωτογραφικούς διαγωνισμούς, για τις ρεμούλες, για την διασπάθιση δημοσίου χρήματος, για τις παρενοχλήσεις (σεξουαλικές και μη), για τα εξώδικα και τις μηνύσεις, για την μεταξύ τους μοιρασιά των οφίτσιων, για την δημιουργία μονίμων αντιδημάρχων…
Του είναι δύσκολο να καταλάβει πως έχουν μετατρέψει το λειτούργημα σε επάγγελμα. Βλέπεις είναι δύσκολο να βρεθεί το 1000ρικο σήμερα, αλλά έξω απλά βρέχει…
Όλα έγιναν για να αλλάξουν αριθμό IBAN οι αντιμισθίες, για να περάσουν σε “τίμια καθαρά χέρια” οι απευθείας αναθέσεις, για να ξελασπωθεί ο πατερούλης και να αλλάξουν χέρια τα Καρναβάλια, τα πανηγύρια, τα παζαράκια…
Όταν ο δημότης είναι εγκλωβισμένος στο 20ρικο, στο 50ρικο, στο 100ρικο, στο δίμηνο, στην εμπάθεια, στην τοξικότητα και ανέχεται την οποιαδήποτε κατάσταση «ομερτά» στο Δήμο του χωρίς να τολμά την υπέρβασή του ούτε σκέφτεται να κάνει ένα βήμα παραπέρα, τότε δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τον σώσει από τα άσχημα που βιώνει.
Όταν οι ίδιοι ως δημότες του Δήμου ενισχύουν τον κάθε καιροσκόπο τυχοδιώκτη και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αντί να τον «τιμωρήσουν», τον κάνουν πιο δυνατό, είναι επόμενο και λογικό αυτός να είναι διαρκώς πάνω από τα κεφάλια τους, να τους χειραγωγεί και να τους εξουσιάζει και ακόμα χειρότερο είναι να διαφεντεύει τη ζωή και τις τύχες τους.
Όταν οι επιλογές των δημοτών είναι τέτοιες που να οδηγούν σε εκλογή ανθρώπων που στην πορεία αποδεικνύονται αδύναμοι, αγενείς, αγνώμονες, κακοήθεις, συμφεροντολόγοι, παρτάκιδες, άσεμνοι, ανήθικοι, αλαζόνες, ψεύτες τότε ό,τι και να πούμε μετά, είναι αργά. Η κοροϊδία και η απάτη έχουν συντελεστεί. Και επειδή το ανάστημα του δημότη είναι «πολύ μικρό», το βάζει εύκολα στα πόδια, ενώ πολύ δύσκολα βρίσκει τη δύναμη και το κουράγιο να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Όταν λοιπόν δεν αντιλαμβάνεται πως εμπαίζεται, όταν δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όταν δεν κρίνει τα κακώς κείμενα, όταν δεν αντιδρά και δεν μετέχει σε συλλογικότητες, τότε είναι σίγουρο ότι θα τον αντιμετωπίσουν σαν γραφικό και η εξόντωσή του μαζί και του Δήμου θα είναι εύκολη υπόθεση. Ο κάθε δημότης είναι γεννημένος να αποτελεί μέρος της κοινωνίας του Δήμου του και όχι να ζει αποκλεισμένος.
Ο δημότης εκείνος που επιτρέπει στον κάθε διοικούντα (ειτε της πλειοψηφίας είτε της αντιπολίτευσης) και προφανώς ισχυρότερό του να γνωρίζει τις αδυναμίες του, είναι πολύ πιο εύκολο να εξουσιαστεί.
Και όταν μάθεις να ζεις στο σκοτάδι για μεγάλο χρονικό διάστημα, και να θέλεις να αντικρίσεις το φως κάποια στιγμή, δε θα μπορείς να το κάνεις. Το πιο πιθανό είναι να το σιχαθείς.
Υ. Γ. Σήμερα σε συνέντευξή του σε τοπικό ραδιόφωνο και σε ερώτηση αν θα είναι υποψήφιος ξανά, αντί να πει όχι και να το ξεκόψει, άφησε “ανοικτό λογαριασμό” και είπε πως δεν τον απασχολεί ακόμη και πως θα το σκεφτεί, όταν έρθει η ώρα μετά από δύο χρόνια…
Θέλει να ξαναγίνει δήμαρχος λοιπόν…
Αλίμονοι μας…
Ο Ηλίας Καραμάνος είναι πρώην Αντιδήμαρχος του Δήμου Φαρκαδόνας