Πόσες φορές το ακούσαμε αυτό το παραμύθι; “Έργα και πρωτοβουλίες για την θωράκιση της Θεσσαλίας από πλημμύρες!” “Διαχείριση υδάτων, φράγματα, αντιπλημμυρικά!” Υπόσχεση πίσω από κάθε κάμερα, κάθε κροκοδείλια δάκρυ υπουργών και βουλευτών. Και τι έγινε; Τίποτα! Μηδέν!
Σήμερα, με μόλις 14 ώρες βροχής, η Θεσσαλία ξαναβυθίστηκε στην κόλαση του Daniel. Η ίδια αγωνία, οι ίδιοι κατακλυσμοί, τα ίδια σπίτια που γίνονται λίμνες, τα ίδια χωράφια που πνίγονται στη λάσπη. Οι αγρότες κοιτάνε τον ουρανό και βλαστημάνε, οι οικογένειες μαζεύουν πράγματα για να σωθούν, και εμείς; Εμείς περιμένουμε πάλι τις εξαγγελίες,και τις φωτογραφίες με λάσπες στα παπούτσια!
Πού είναι τα δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων που “άρπαξαν” για “έργα”; Πού είναι τα φράγματα που θα κρατούσαν τα νερά; Πού είναι οι αναχρονιστικές γέφυρες και τα ρέματα που “καθάρισαν”;
Ο Daniel δεν ήταν “ακραίο φαινόμενο”, ήταν το σύμπτωμα μιας εγκληματικής αμέλειας που συνεχίζεται!