Ο Κ. Μητσοτάκης γιόρτασε προχθές την εκλογή του στο τιμόνι της Ν.Δ. Σε μια κανονική Δημοκρατία μια τέτοια επέτειος θα ήταν αφορμή για απολογισμό και εορτασμό. Στην Ελλάδα του 2026 ωστόσο η απόσταση μεταξύ της κυβερνητικής βιτρίνας που εκφράζεται από την «γυάλινη» επικοινωνία και της σκληρής πραγματικότητας που βιώνει ο πολίτης λαμβάνει διαστάσεις μιας τεράστιας ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ.
Ενώ το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου επιχειρεί να φιλοτεχνήσει το προφίλ ενός εκσυγχρονιστή ηγέτη, η εικόνα των αγροτών που βρίσκονται στα μπλόκα πάνω από 40 μέρες διαλύει κάθε αφήγημα επιτυχίας. Η αδιαφορία για τον πρωτογενή τομέα που οδηγεί στην ερήμωση της υπαίθρου δεν είναι απλώς μια πολιτική αστοχία, αλλά μια συνειδητή επιλογή που απειλεί την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας. Όταν οι παραγωγοί βρίσκονται στο δρόμο χωρίς ουσιαστικές λύσεις, οι πανηγυρικοί λόγοι για «ισχυρή οικονομία» αντηχούν ως καθαρή ειρωνεία.
Όταν η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα παροδικό φαινόμενο αλλά μια μόνιμη κατάσταση, που οδηγεί το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού στην οικονομική εξαθλίωση. Όταν το κόστος ζωής σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ παραμένει στα ύψη και η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών στην προτελευταία θέση σε κατάταξη των χωρών της Ε.Ε. Όταν το 75% της κοινής γνώμης σύμφωνα με δημοσκοπήσεις εκφράζει την επιθυμία για αλλαγή πορείας της χώρας, η εμμονή στη διατήρηση μιας πλασματικής σταθερότητας μαρτυρά την έλλειψη ενσυναίσθησης.
Η δεκαετία Μητσοτάκη σημαδεύτηκε από υποθέσεις που πλήττουν τον πυρήνα του κράτους δικαίου. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που άφησε ξεκρέμαστους χιλιάδες παραγωγούς, η συνεχιζόμενη σκιά των υποκλοπών και κυρίως η απαράδεκτη διαχείριση του εγκλήματος των Τεμπών με κυρίαρχη την αίσθηση στην κοινωνία για απόλυτη συγκάλυψη και ατιμωρησία των υπαιτίων, επιτείνει το κύμα αμφισβήτησης στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου. Η μετατροπή των θεσμών σε εργαλεία προστασίας της εξουσίας αποτελεί την πιο μελανή σελίδα αυτής της δεκαετίας.
Αντί η κυβέρνηση να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να προχωρήσει σε ουσιαστικές τομές επιλέγει συστηματικά την επικοινωνιακή διαχείριση. Επενδύει στην εικόνα, αποφεύγει την κριτική και υποβαθμίζει τη σοβαρότητα των προβλημάτων δημιουργώντας ένα επικίνδυνο χάσμα ανάμεσα στην κυβερνητική αφήγηση και την πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία. Η απουσία ενσυναίσθησης και η αδυναμία κατανόησης της κοινωνικής πίεσης που βιώνουν οι πολίτες, αποτελούν ένδειξη αποξένωσης από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και της χώρας. Η συνέχιση της ίδιας επικοινωνιακής τακτικής επί χρόνια, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, όταν γύρω του γκρεμίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια χιλιάδων πολιτών δεν είναι σταθερότητα, είναι απύθμενο θράσος.
Σε αυτό το πλαίσιο και ενόψει της υποβάθμισης της έννοιας του διεθνούς δικαίου, ο πρωθυπουργός μπορεί να γιορτάζει τα δέκα του χρόνια στο κόμμα, με μείωση των ποσοστών του κατά 17 ποσοστιαίες μονάδες από το 2019, αλλά ο λαός δεν έχει λόγους να γιορτάζει. Η πολιτική επιβίωση δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός στόχος, όταν η χώρα απαιτεί πραγματικές μεταρρυθμίσεις, αλήθεια, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια για όλους. Οι πολίτες λένε ΤΕΛΟΣ ΑΝΟΧΗΣ. Η χώρα χρειάζεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ.
Λώρεν Κασσοπούλου, μέλος Κ.Π.Ε. ΠΑΣΟΚ και Δημ. Σύμβουλος Δ. Τρικκαίων