Νόμιζαν πως πήγαν στο Μαξίμου με τα τρακτέρ στο μυαλό και τη «λαϊκή πίεση» στις αποσκευές, αλλά τελικά μπήκαν σαν επισκέπτες σε μουσείο: να κοιτάξουν, να ακούσουν και –κυρίως– να μη αγγίξουν τίποτα.
Οι σκληροί των μπλόκων, αυτοί που επί εβδομάδες έκοβαν δρόμους και υποσχόταν πολιτικό σεισμό, βρέθηκαν απέναντι σε έναν πρωθυπουργό που είχε ήδη κλείσει τον λογαριασμό πριν καν παραγγείλουν.
Η παρτίδα ήταν στημένη από πριν. «Ό,τι ήταν να δοθεί, δόθηκε», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης – και κάπου εκεί τελείωσε και η διαπραγμάτευση, πριν καν αρχίσει. Οι αγρότες ήλπιζαν σε ανατροπή, αλλά πήραν ένα σεμινάριο τεχνοκρατικής ψυχραιμίας με ελαφρές δόσεις φεουδαρχικού ρεαλισμού: ο άρχοντας αποφασίζει, οι υποτελείς ευχαριστούν για την ακρόαση.
Έφυγαν λοιπόν όπως μπήκαν με μεγάλα λόγια. Ανακάλυψαν με καθυστέρηση ότι τα μπλόκα δεν ανοίγουν πόρτες εξουσίας και ότι το «σκληρό πόκερ» είχε παιχτεί χωρίς αυτούς. Την πάτησαν όχι γιατί δεν φώναξαν αρκετά, αλλά γιατί πίστεψαν πως η φωνή αρκεί, όταν ο άλλος έχει ήδη κλείσει τα αυτιά – και το ταμείο.