Το Σαββάτο 14/03/26 το βιβλιοπωλείο “ΧΑΡΤΟΠΟΛΙΣ – Ελένη Νικολέλη”, στον Φάρο Ψυχικού Αθηνών, διοργάνωσε, στο πλαίσιο του κύκλου συζήτησης των συγγραφέων με το αναγνωστικό τους κοινό, εκδήλωση για τον Επίκ. Καθηγητή Ψυχιατρικής του Δ.Π.Θ. και αναπλ. Πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΕΟΠΑΕ, Χρίστο Λιάπη ο οποίος υπέγραψε αντίτυπα του νέου του βιβλίου: «Επιβλέμματ@ – Ένας φοιτητής Ιατρίκης έγραφε».
Ο Πανεπιστημιακός γιατρός και συγγραφέας σχολίασε σχετικώς: «Μου δόθηκε η ευκαιρία να “ξαναδιαβάσω”, μαζί με εκλεκτούς φίλους-αναγνώστες τον φοιτητικό μου εαυτό, όπως αυτός αναδιαμορφώθηκε στο πέρασμα των χρόνων και των αλλαγών της ελληνικής και παγκόσμιας κοινωνίας, οι οποίες προβάλλουν ανάγλυφα μέσα από τα άρθρα και τα δοκίμια του νέου μου βιβλίου: «Επιβλέμματ@ – Ένας φοιτητής Ιατρίκης έγραφε». Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις “ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ – BROKEN HILL”, με άρθρα μου, πολλά από τα οποία είχαν δει το φως της δημοσιότητας όταν ακόμη ήμουν φοιτητής Ιατρικής του Α.Π.Θ., όπως το δημοσιευθέν στην “Ελευθερια” τον Ιούλιο του 2003:
‘Σπονδή στον Ξενίτη Δία’
“«Ξενίτης», λέξη που πρωτοάκουσα στην ταινία του Αγγελόπουλου «Η αιωνιότητα και μια μέρα», ή αλλιώς ο «όπου γης ξένος», στην αιωνιότητα και στη μία ημέρα. Λέξη που μου ήρθε στον νου ξανά –πριν μερικούς μήνες- όταν οι δέκτες μας κατακλύζονταν από τις ειδήσεις για την πτώση του, τρίτου κατά σειράν, ελικοπτέρου του ΕΚΑΒ στη διάρκεια αεροδιακομιδής. Στο πλήρωμα του ελικοπτέρου ήταν και ο Παλαιστίνιος ‘ιπτάμενος γιατρός’ Μάτζεντ Σαφάντι. Γεννημένος εκεί όπου το πρώτο που μαθαίνουν τα παιδιά είναι ο πετροπόλεμος με τους ισραηλινούς, ονειρεύτηκε ένα μέλλον διαφορετικό, τουλάχιστον για τον εαυτό του. Θα μπορούσε, ίσως, να μείνει εκεί να λιθοβολεί τα ισραηλινά τάνκς, να ζωστεί εκρηκτικά και να τιναχθεί στον αέρα –αυτόκαυστο, ζωντανό πυροτέχνημα-σκοτώνοντας αθώους στο όνομα της ελευθερίας. Προτίμησε να προσπαθήσει να αλλάξει το ‘κισμέτ’, να σώζει ζωές αντί να τις παίρνει. Έγινε γιατρός στη χώρα μας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του κυριολεκτικά από την πρώτη γραμμή του επείγοντος. Οικονομικός πρόσφυγας που ζήτησε στην Ελλάδα ένα ανθρωπινότερό, ένα ευνοϊκότερο στις συνθήκες και στις ηθικές στοχεύσεις του μέλλον. Ο Σαφάντι, όμως ήταν ένας «ξενίτης»…”
Με την π. Υφυπουργό Υγείας και Ανάπτυξης, Βουλευτή της ΝΔ στον Βόρειο Τομέα της Αττικής, Ζωή Ράπτη και τον Καθηγητή Εντατικολογίας και Πρόεδρο του Τμήματος Νοσηλευτικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Παύλο Μυριανθέα, ανάμεσα στους τόσους καλούς φίλους και φίλες αλλά και συναδέλφους ιατρούς που με τίμησαν με την παρουσία τους, στη συνάντηση αυτή για το εκδοτικό ταξίδι των ενυπόγραφων, πλέον, βιβλίων μου, εκείνος “ο φοιτητής Ιατρικής που έγραφε”, στην «Ελευθερια», στο «ΒΗΜΑ» [https://www.tovima.gr/2015/09/07/opinions/apo-ti-spondi-ston-kseniti-dia-stin-anthrwpothysia-toy-mikroy-ailan/] και στη «LIFO» [https://www.lifo.gr/lifoland/epistoles/gia-ton-iordano-piloto-poy-ekapsan-oi-tzihantistes-zontano-se-kloybi ]το 2003 και αργότερα, ως νέος γιατρός το 2015, θυμάται και ξαναδιαβάζει τα λόγια των δοκιμίων του για τους γιατρούς:
“Στη χώρα του ‘Ξένιου Δία’ ίσως μπορεί να βρει μια θέση κι ο βωμός του ‘Ξενίτη Δία’ και καθώς αναφερθήκαμε παραπάνω εκτενώς σε ζητήματα Υγείας, μπορούμε να παραθέσουμε τους στίχους ενός Αλβανού οικονομικού μετανάστη, του Λουάν Τζούλις, που νοσηλεύτηκε σ’ ελληνικό νοσοκομείο και στα λόγια του συναντούμε περισσότερη ευαισθησία και κατανόηση για το έργο των γιατρών απ’ όση βρίσκουμε σε αρκετούς ημεδαπούς νοσηλευόμενους. Ίσως γιατί και ο γιατρός δεν είναι παρά ένας ξενίτης που οικειοποιούμενος τον πόνο του άλλου γίνεται ξένος ως προς τον δικό του πόνο.
«Για μένα οι γιατροί είναι γιασεμιά/ πράσινα πάντα και ανθισμένα/ Και ας φαίνεται εκεί στους διαδρόμους/ πως δε μας σέβονται/ και προσπερνούνε βιαστικά τον πόνο μας./ Αλλά δεν είναι έτσι/… και ύστερα ένα πρωί χαιρετηθήκαμε/ και ήταν πάλι βιαστικοί/ ίσως και πιο χλωμοί από μένα.»”
Σε προηγούμενο άρθρο μου, είχα γράψει για το “ζεϊμπέκικο του παρκινσονικού”.(14/04/2002 “Το «ελάττωμα» ως πηγή δημιουργίας”, στην “Ελευθερια”, με αναδημοσίευση -εμπλουτισμένο-τον Αύγουστο του 2023 στο “ΒΗΜΑ”: https://www.tovima.gr/2023/08/03/opinions/ena-diaforetiko-zeimpekiko/ -το άρθρο δεν συμπεριλαμβάνεται στην παρούσα συλλογή των “Επιβλεμμάτων”, καθώς θα πλαισιώσει άλλη προσεχή εκδοτική μου προσπάθεια, αναλόγων δοκιμίων): “Πολύ καιρό πριν η ασθένεια μετατρέψει το σώμα του σε ‘άχορον χώρα’ ο πατέρας μου είχε βρεθεί, με μια μικρή παρέα ντόπιων συναδέλφων του, σ’ ένα χωριό της Καλαμπάκας. Το γλέντι άναψε σε μια ταβέρνα της πλατείας -έτσι φουντώνανε τότε, αμέσως, σαν δαδιά, τα γλέντια. Οι ντόπιοι ακόμη μιλούνε για το χυμένο κρασί που σ’ ένα κοίλωμα του πατώματος έφτανε ως τον αστράγαλο –σπονδή στον Ξενίτη Δία- ακόμη έχουνε να λένε για τον χορό, για το μεγάλο γλέντι που έκανε εκείνη τη βραδιά ο Ξένος.”»