Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821 βρίσκει την Ελλάδα, να ασφυκτιά από τις εσωτερικές ανεπάρκειες, αντιφάσεις, υστερήσεις της σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές. Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του «φθινοπώρου» της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας. Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, αποτελούν την βασική προϋπόθεση για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων του ελληνισμού. Δυστυχώς, όμως, για την χώρα μας σήμερα αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν.
Η Επανάσταση του 1821 είχε διπλό χαρακτήρα, αφενός την εθνική απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό, εξού και ο ρόλος της ως εθνεγέρτιας του μικρού αλλά ιστορικού έθνους των Ελλήνων, και αφετέρου την πολιτικοκοινωνική διάσταση της Ελευθερίας και της Ισότητας, όπως διατυπώθηκε από τον ακμάζοντα από τον 18ο αιώνα νεοελληνικό Διαφωτισμό, που εμποτίστηκε από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και από τις ριζοσπαστικές ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης. Τυχόν αφαίρεση ή υποτίμηση του ενός στοιχείου έναντι του άλλου είναι βέβαιο, ότι αποδομεί τον λαμπρό χαρακτήρα της. Ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας υπήρξε το πρωταρχικό και κύριο στοιχείο αυτής, αφού το κύριο καθήκον της ήταν η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και η δημιουργία ανεξάρτητου Κράτους, που θα απελευθέρωνε όλα τα εδάφη που κατοικούνταν από το ελληνικό στοιχείο. Δεν πρέπει, όμως, να παραγνωρίζονται οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις, που ενυπήρχαν, οδηγώντας στους αλλεπάλληλους οδυνηρούς εμφύλιους πολέμους, σχεδόν λίγο μετά την έναρξη της.
Ανεξαρτήτως των επιμέρους αυθαίρετων θεωρητικών κατασκευών, που εμφανίζονται από τους αναθεωρητές και αποδομητές της ιστορίας μας (ατομοκεντρικός χαρακτήρας αυτής, έναντι της δήθεν «ανεκτικής» δεσποτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δημιουργία του ελληνικού έθνους μετά από αυτή με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους κλπ.), η πραγματική διάσταση και ο χαρακτήρας της Επαναστάσεως του 1821 φωτίζεται με πολύ καθαρό τρόπο από δύο αναφορές της κορυφαίας προσωπικότητας αυτής, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Αποτυπώνοντας αυτός τον πραγματικό χαρακτήρα και την εθνικοαπελευθερωτική διάστασή της έγραφε ότι «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με ένα λαόν οπού ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνον, ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησεν ποτέ να θεωρήση τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ’ ως σκλάβους».
Περαιτέρω, εμβαθύνοντας για το ζήτημα της ταυτότητας του ελληνισμού και της ιστορικής συνέχειας αυτού, σε συνδυασμό με τον διαχρονικό αντιστασιακό χαρακτήρα του ως ιστορικού μικρού έθνους, που με έξοχο τρόπο διατύπωσε ο κορυφαίος Έλληνας ιστορικός, Νίκος Σβορώνος, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διαλύει κάθε ασάφεια περί αυτού με την περίφημη απάντησή του προς τον βρετανό ναύαρχο Γκέιβεν Γουίλλιαμ Χάμιλτον, «Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιο, ήλθε ο Άμιλτον να με ιδεί, μου είπε ότι «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό και η Αγγλία να μεσιτεύση». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς (Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» «Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ωμίλησεν πλέον».
Αναμφίβολα, η Επανάσταση του 1821 αποτελεί σημείο αναφοράς του Ελληνικού Έθνους, κάθε φορά, που οι συνθήκες απαιτούν τον επανακαθορισμό της πορείας του και την αναζήτηση τρόπων για την διόρθωση αυτής. Μπορεί συνεπώς να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για την αναγκαία εθνική αφύπνιση και της αλλαγής της πορείας του. Αυτό που προέχει σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, για την ασθμαίνουσα Ελλάδα είναι ο αναστοχασμός και ο επανακαθορισμός της πορείας της.
Προϋπόθεση για αυτό είναι η αναζήτηση της οδού προς την Ελληνική αυτοσυνείδηση (Κώστας Αξελός), εν μέσω κατακλυσμιαίων διεθνών ανακατατάξεων και η έκφραση από ένα νέο Πολιτικό Υποκείμενο Αλλαγής, που θα αγγίξει πραγματικά την Ελληνική κοινωνία και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό, που θα υψωθεί έναντι των συμφερόντων του πελατειακού Κράτους και της δεσπόζουσας πολιτικής λογικής της κατάληψης της εξουσίας, ως αυτοσκοπό και προσωπικό – κομματικό «λάφυρο».