Χωρίς αμφιβολία, η βαθύτερη αιτία της εμπλοκής των ΗΠΑ στον φθοροποιό πλέον πόλεμο κατά του Ιράν είναι η εξυπηρέτηση του υψηλού στρατηγικού της στόχου για την αποδυνάμωση ενός εκ των παγκόσμιων πυλώνων (Ιράν), που ενισχύουν την Κίνα να διεκδικήσει στο μέλλον την πλανητική ηγεμονία, έναντι αυτών. Μετά την εύκολη επικράτηση, λόγω των συνθηκών, στην περίπτωση της Βενεζουέλας, με την απαγωγή Μαδούρου και τη συμφωνία με το εκεί καθεστώς για αποκλεισμό της παροχής πετρελαίου προς την Κίνα, κρίθηκε από το βαθύ αμερικανικό κράτος, που εκφράζεται σήμερα, μέσω και των πιρουετών Τραμπ, ότι ήρθε η ώρα να «ξεδοντιαστεί» το καθεστώς του Ιράν και να απωλέσει την δυναμική του, ως σημαντικός παγκόσμιος γεωπολιτικός και ενεργειακός παίκτης. Η κίνηση αυτή είχε αναμφισβήτητα διπλό στόχο, αφενός να υπονομεύσει και να αντιστρέψει την ενεργειακή αιμοδοσία του παραγωγικού γίγαντα (Κίνα), δεδομένου ότι το ιρανικό πετρέλαιο, που εισάγεται από αυτή ξεπερνά το 30% των ενεργειακών αναγκών της και αφετέρου να μεταβληθεί η κρισιμότητα της γεωγραφικής θέσης του Ιράν, ως ένα εκ των βασικών πυλώνων του υπό διαμόρφωση υπό την Κίνα, Ευρασιατικού πόλου με μακροπρόθεσμο στόχο την πλανητική της ηγεμονία, λόγω της προϊούσας δυτικής παρακμής.
Αυτοί είναι οι βαθύτεροι στρατηγικοί στόχοι και οι αιτίες της εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν. Είναι βέβαια άλλο το ζήτημα, εάν υλοποιηθούν οι στοχεύσεις και τα επιθυμητά αποτελέσματα, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση έχουν αρχίσει να ξεστρατίζουν από κάθε αρχική εκτίμηση, όπως δηλαδή η πτώση του καθεστώτος του Ιράν μετά τον αποκεφαλισμό της θεοκρατικής ηγεσίας τους και η παράλληλη λαϊκή εξέγερση των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Αντίθετα, η δομή και η αποτελεσματικότητα του Ιράν να αμύνεται και κυρίως να διαχύσει τον πόλεμο σε όλο τον κόλπο και η χρησιμοποίηση του «πυρηνικού του όπλου» που είναι τα στενά του Ορμούζ με στόχο την μεταλαμπάδευση των δραματικών οικονομικών επιπτώσεων εντός των δυτικών κοινωνιών, και όλου του πλανήτη, έχει μετατρέψει τον ορίζοντα αυτού του πολέμου σε μαύρο πίνακα. Για αυτό τον λόγο παρατηρείται και η προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας στον δημόσιο λόγο πολλών παραγόντων και «συστημάτων» εντός των ΗΠΑ, για απόκρυψη των πραγματικών αιτιών, μέσω της απόδοσης αποκλειστικών ευθυνών, προς την ηγεσία του Ισραήλ, χρησιμοποιώντας προς αυτό και τα ευκολοχώνευτα συνωμοσιολογιακά σενάρια.
Η εμπλοκή των ΗΠΑ σε αυτόν τον μη νομιμοποιημένο πόλεμο δεν οφείλεται απλά στην υποκίνησή τους από το Ισραήλ, ανεξάρτητα αν αυτό έχει αυτοτελώς ως στρατηγικό στόχο την καταστροφής του λεγόμενου ιρανικού άξονα αντίστασης (Ιράν, Χεσμπολάχ, Χαμάς, Χούθι), αλλά πρωταρχικώς λόγω των δικών της προτεραιοτήτων και στρατηγικών, που συνέχονται με αυτές του Ισραήλ στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πρόκειται για την υπηρέτηση της κεντρικής στρατηγικής τους, για την διατήρηση της απόλυτης πλανητικής ηγεμονίας τους και της αποτροπής δημιουργίας σφαιρών επιρροής των υπολοίπων πόλων του υπό διαμόρφωση πολυπολικού συστήματος, προεξαρχούσης της Κίνας, κάτι που θα ήταν ο προάγγελος της αποδρομής της πλανητικής τους ηγεμονίας.
Όπως προαναφέρθηκε, όμως, πολλές φορές στο διάβα της ιστορίας οι στοχεύσεις και οι στόχοι αυτών που προκαλούν τις πολεμικές συγκρούσεις δεν είναι ανάλογες και με τα επιθυμητά αποτελέσματα αυτών. Στην περίπτωση μάλιστα των ΗΠΑ, θα μπορούσε κάποιος, χωρίς να αφίσταται της αληθείας, να ισχυριστεί, ότι συνήθως ή έστω τις περισσότερες φορές οι πόλεμοι που επιχείρησαν είχαν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Αρχής γενομένης από τον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου τυπικά κέρδισαν τις μάχες έναντι των ηρωικών Βιετκόνγκ, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από αυτό τον φθοροποιό πόλεμο, έχοντας καταγραφεί στη συνείδηση του πλανήτη η ήττα τους (αφού δεν μπόρεσαν να κερδίσουν τον πόλεμο), πέραν του ηθικού τεράστιου τραύματος, που επέφερε ο πόλεμος αυτός στην ίδια την αμερικανική κοινωνία. Αυτό, όμως, που φαίνεται ότι αποτελεί τον μεγάλο «εφιάλτη», είναι ο «βούρκος» της Μέσης Ανατολής. Οι προηγηθέντες ανεπιτυχείς, εν σχέσει με τον σκοπό τους, πόλεμοι στο Ιράκ (και στο Αφγανιστάν) δημιούργησαν γεωπολιτικό χάος και τεράστιο δημόσιο χρέος σε αυτές (κόστισαν 6 τρις δολάρια) και συνετέλεσαν στην επιτάχυνση της παρακμής τους. Μάλιστα πρέπει να σημειωθεί, ότι οι δύο εκστρατείες κατά του Ιράκ, ενώ τυπικά πέτυχαν στρατιωτικά, αφού διέλυσαν το Σουνιτικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, στην ουσία γιγάντωσαν τον άλλο μεγάλο πόλο στην περιοχή, που είναι το Σιιτικό Ιράν. Η, δε, τωρινή στρατιωτική τους εμπλοκή έναντι αυτού, ολοένα και περισσότερο δείχνει, ότι θα έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες και για τις ίδιες σε όλα τα επίπεδα, εάν κανείς αναλογιστεί, ότι την ίδια περίοδο της δικής τους φθοράς, οι αντίπαλοι, εν δυνάμει πλανητικοί πόλοι, πρωτίστως η Κίνα, συνεχίζουν αλώβητοι την ενίσχυσή τους. Τυχόν, δε, παράσυρσή τους σε χερσαίες επιχειρήσεις, πιθανότατα να προκαλέσει ένα «νέο Βιετνάμ», κάτι που θα γιγαντώσει την πορεία αποδρομής της ηγεμονικής πρωτοκαθεδρίας τους.