Εισήλθαμε πλέον στην τέταρτη εβδομάδα του πολέμου στο Ιράν και ο ορίζοντας σκοτεινιάζει, αντί να ξεκαθαρίζει στη Μέση Ανατολή, που ολοένα και περισσότερο θυμίζει «κινούμενη άμμο». Ο πόλεμος αυτός έχει μεν περιφερειακά χαρακτηριστικά, αλλά οι συνέπειές του είναι παγκόσμιες. Ήδη τα αρχικά επικοινωνιακά αφηγήματα και οι προσδοκίες, κυρίως από την πλευρά του Τραμπ, περί σύντομης λήξης του πολέμου, μέσω της στρατηγικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ (αποκεφαλισμός της Ιρανικής ηγεσίας, μαζικοί βομβαρδισμοί κατά των υποδομών της χώρας αυτής, ενεργός ρόλος των εθνοτικών μειονοτήτων ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς με τελικό στόχο τη λαϊκή εξέγερση για την πτώση αυτού) έχουν ήδη καταρρεύσει, αφού δεν οδήγησαν σε ήττα της Τεχεράνης. Αντίθετα, το καθεστώς συνεχίζει να ανθίσταται, διαχέοντας παράλληλα τον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή ενάντια στις φίλα προσκείμενες στις ΗΠΑ χώρες του κόλπου και διογκώνοντας τις συνέπειες εξ αυτού σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω της υψηλής ενεργειακής εξάρτησης του πλανήτη από τη Μέση Ανατολή.
Η επιμήκυνση του πολέμου αυτού, σε συνδυασμό με το αβέβαιο μέλλον του, δημιουργούν ήδη έντονες πιέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου υπάρχει πολύ μικρή αποδοχή του πολέμου αυτού από την κοινωνία, κάτι που θρυμματίζει την εικόνα του αλαζονικού Τραμπ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Παράλληλα, το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με τη «νεκρανάσταση» της Χεσμπολάχ στον Λίβανο, που δημιουργεί, σε συνδυασμό με τις Ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις, έντονες πιέσεις και σε αυτό, εξού και η ακατανόητη επίθεση στο μεγαλύτερο ενεργειακό φυσικό κοίταγμα στον κόσμο, που οδήγησε την κρίση σε άλλη πίστα.
Οι εξελίξεις αυτές οδηγούν τις ΗΠΑ να προγραμματίζουν την κατάληψη της στρατηγικής φύσεως για την οικονομία του Ιράν, νησιού Χαργκ, μέσω του οποίου πραγματοποιούνται το 90% των εξαγωγών του Ιρανικού πετρελαίου. Επιχείρηση που απαιτεί εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων για τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ, μέσω της Ιρανικής ακτογραμμής, που αντικειμενικά προοιωνίζει σοβαρές απώλειες σε έμψυχο υλικό, κάτι που θα αποτελέσει «καρφί» στα πλευρά του Τραμπ. Παράλληλα, λόγω του γεγονότος, ότι αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας, η οποία εισάγει περίπου το 20% των αναγκών της σε ενέργεια από αυτό, υπάρχει περίπτωση να ενεργοποιηθεί η εκκολαπτόμενη νέα υπερδύναμη, που μέχρι σήμερα ακολουθεί τη σταθερή πολιτική της ουδετερότητας στις διεθνείς σχέσεις.
Συνεπώς, ενδέχεται και ο νέος στόχος των ΗΠΑ για οικονομικό στραγγαλισμό της Τεχεράνης, μέσω της κατάληψης της νήσου Χαργκ και στρατιωτικού ελέγχου των στενών του Ορμούζ, να αποδειχθεί, όχι μόνο ατελέσφορος, αλλά και μοιραίος με την έννοια της δημιουργίας συνθηκών για ένα σύγχρονο «Βιετνάμ» για τις ΗΠΑ, πόλεμο στον οποίο κέρδιζε μεν στις επιχειρήσεις, αλλά τελικώς ηττήθηκε.
Ήδη και ανεξαρτήτως των παραπάνω πιθανών νέων αρνητικών καταστάσεων, οι συνέπειες του πολέμου αυτού είναι οδυνηρές. Η διάχυση του πολέμου από την πλευρά του Ιράν στις χώρες του κόλπου και ιδιαίτερα ευεπίφορες στη συναλλακτική πολιτική Τραμπ, έχει δημιουργήσει ισχυρό κλονισμό σε αυτές, με έντονες οικονομικές απώλειες, λόγω της μείωσης της εξαγωγής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και τις σοβαρές βλάβες στις πετρελαϊκές υποδομές τους. Βρίσκονται, δε, μπροστά και σε πιθανότατη θηριώδη ανθρωπιστική κρίση, εάν χτυπηθούν από το Ιράν, οι ήδη στοχευμένες εγκαταστάσεις αφαλατώσεως, δεδομένου ότι λόγω των φυσικών συνθηκών των χωρών αυτών το 80% του ποσίμου ύδατος προέρχεται από την αφαλάτωση.
Περαιτέρω, στην ήδη διαταραγμένη, λόγω των προηγούμενων πολιτικών Τραμπ, συνοχή του ΝΑΤΟ και γενικά του δυτικού κόσμου, μεγεθύνεται το ρήγμα στη νατοϊκή συμμαχία, αφού δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξει ακόμη και κίνηση αποχώρησης των ΗΠΑ από αυτό. Οι ανοιχτές επιθέσεις του Τραμπ και του Υπουργού Πολέμου των ΗΠΑ σε βάρος των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, τις οποίες κατηγορούν για αχαριστία!!! φωτογραφίζουν το επελθόν πλέον αγεφύρωτο χάσμα.
Άμεση δραματική συνέπεια του πολέμου αυτού, η οποία μπορεί να γιγαντωθεί, αποτελεί η σοβαρή άνοδος του πληθωρισμού στις ήδη επιβαρυμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ, που κινδυνεύουν με πραγματική οικονομική κατάρρευση εάν υπάρξουν αρνητικές στρατιωτικές εξελίξεις στην επιχείρηση ελέγχου των στενών του Ορμούζ, που τελικά αποτελεί το μεγάλο υπερόπλο του Ιράν σε αυτό τον πόλεμο. Δεν μπορεί, δε, κανένας να αποκλείσει το εφιαλτικό σενάριο της επίθεσης στις ίδιες ενεργειακές υποδομές του Ιράν από τους φρουρούς της επανάστασης, αν αυτές καταληφθούν από τις ΗΠΑ (νήσος Χαργκ), κάτι που θα εκτινάξει την τιμή του πετρελαίου σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι προφανές, ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία θα θυμίζουν την «κόλαση του Δάντη».
Τέλος, κρίσιμη συνέπεια, η οποία δεν βρίσκεται στο προσκήνιο του δημόσιου λόγου, είναι η ήδη επελθούσα ασύλληπτη οικολογική κρίση, η οποία θα επιφέρει δραματική επιβάρυνση στη κλιματική παγκόσμια κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.