Τα φαινόμενα βίας στην πολιτική ζωή της χώρας δεν είναι καινούργια. Αντίθετα τέτοια γεγονότα συμβαίνουν συνεχώς ακόμη και από την περίοδο της παλιγγενεσίας του 1821.
Η βία στην πολιτική δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό πρόβλημα. Στο παρελθόν υπήρξαν πολλές βίαιες ομάδες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από την επαναστατική άκρα αριστερά στην Γερμανία υπήρχε η RAF (Rote Armee Fraktion) που δολοφόνησε περίπου 34 ανθρώπους μέσα σε 30 χρόνια, στην Ιταλία υπήρχαν οι Ερυθρές ταξιαρχίες που δολοφόνησαν πάνω από 200 ανθρώπους, η Γαλλική Action Directe δολοφόνησε 12 ανθρώπους, η Πορτογαλική FP-25 που δολοφόνησε 25 ανθρώπους κ.α. Φυσικά σε αυτή την λίστα δεν θα πρέπει να παραλείψουμε την 17 Νοέμβρη που δολοφόνησε συνολικά 23 συμπολίτες μας.
Θα ήταν λάθος όμως να θεωρήσουμε ότι η βία στην πολιτική είναι κάτι που προέρχεται μονάχα από την άκρα αριστερά. Το άλλο άκρο, η άκρα δεξιά είναι εξίσου υπεύθυνη για ανάλογα περιστατικά με τα πιο τρανταχτό παράδειγμα να είναι η δολοφονία Λαμπράκη, ενώ ένα από τα πιο πρόσφατα γεγονότα είναι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, κάτι που οδήγησε τελικά στην διάλυση της Χρυσής Αυγής.
Υπάρχει βεβαίως και ένας τρίτος παράγοντας στην βία στην πολιτική: Η Βία της κρατικής καταστολής, με το πιο πρόσφατο παράδειγμα να είναι η δολοφονία του εικοσάχρονου στο Άργoς, ενώ για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου η χώρα μπήκε σε πολύ δύσκολές ατραπούς. Βέβαια, πολλοί, κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς, ταυτίζουν την βία της κρατικής καταστολής με την βία της άκρα δεξιάς, Μάλιστα κάνουν λόγο για συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ αστυνομίας και ακροδεξιών οργανώσεων. Βεβαίως το τελευταίο είναι εξαιρετικά προβληματικό, είτε στην θεώρηση του ή αν όντως πραγματικά συμβαίνει. Και οι δυο περιπτώσεις δυναμιτίζουν το κλίμα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για έντονες αντιδράσεις και σύγκρουση.
Το θέμα της πολιτικής βίας και της τρομοκρατίας γενικότερα στην Ευρώπη, δεν περιορίζεται μονάχα στο αυστηρό ιδεολογικό φάσμα κάθε ενός από τα δυο άκρα. Υπάρχουν πολύ περισσότερα και εξίσου βαθιά θέματα που στην πραγματικότητα τα υπερβαίνουν κατά πολύ: Το μεταναστευτικό, η διαχείριση του και η εργαλειοποιήση του, ο συνεχής φόβος της Ισλαμικής Τρομοκρατίας, η συνεχής σύγκρουση μεταξύ των υποστηρικτών του Ισραήλ και τις Παλαιστίνης που συχνά παίρνει διαστάσεις με περιστατικά όπως αυτό το Τάγματος εφόδου του Ρουβικώνα στην Θεσσαλονίκη. Αυτή η υπέρβαση των ιδεολογικών ορίων και η περιχαράκωση σε ακραίες θέσεις οδηγεί σε περεταίρω σύγκρουση, από την οποία τα δύο άκρα γιγαντώνονται.
Βεβαίως τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν άνθρωποι με δολοφονικά και αιμοδιψή ένστικτα, τα οποία καλλιεργούνται από ρητορική μίσους και διχασμού: Από τους ακροδεξιούς και αναρχικούς που ψάχνουν για Ισραηλινούς μέχρι ακροδεξιούς και ακροσυντηρητικούς που, συχνά πυκνά, βγάζουν κραυγές που απαιτούν την άμεση απέλαση όλων των μεταναστών χωρίς κανένα απολύτως κριτήριο.
Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα λάθος πολίτικων αποφάσεων που έχουν ληφθεί από πολλές και διαφορετικές κυβερνήσεις σε Ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό επίπεδο. Ακόμη χειρότερα υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι το κλίμα υποδαυλίζεται από εξωτερικούς παράγοντες που έχουν σαν στόχο την αποσταθεροποίηση των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο όντως συμβαίνει. Για τον υπογράφων θα έπρεπε να ξέρουμε εδώ και καιρό ακριβώς από που προέρχεται η χρηματοδότηση τους.
Τελικά η βία στην πολιτική είναι αποτέλεσμα πρώτα από όλα ακραίου διχαστικού πολιτικού λόγου και δευτερευόντως των διχαστικών αποφάσεων και πολιτικών που λαμβάνονται στο κλίμα που δημιουργείται. Είναι αυτές οι αποφάσεις και οι διχαστικές πολιτικές που παίρνονται λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες και τις απόψεις μονάχα ενός τμήματος των Ελλήνων πολίτων, εξυπηρετώντας την «ταξική πελατεία» και αγνοώντας τους υπόλοιπους.
Σήμερα η πλειοψηφία των κάτοικων αυτής της χώρας, οι φιλήσυχοι Έλληνες πολίτες βρίσκονται δέσμιοι ακριβώς αυτής της «Ρητορικής του ρήγματος». Η αντιστροφή της κατάστασης ώστε να αλλάξουμε τις λάθος πολιτικές που προκαλούν πολιτική βία απαιτεί πρώτα από όλα να αποδοκιμάσουμε αυτούς που έχουν διχαστική ρητορική και διχαστικό πολιτικό λόγο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο στερώντας τους την ψήφο μας και ενδυναμώνοντας πιο ήπιες πολιτικές δυνάμεις.
Οι σωστές πολιτικές αποφάσεις και η κάθε είδους πρόοδος γίνεται μονάχα εφόσον υπάρχει κοινωνική ειρήνη και η επακόλουθη πολιτική περισυλλογή.
Γ. Μαραγκόπουλος
Μηχανικός Μέλος του ΤΕΕ
B.Eng (Hons) Manufacturing with management, Coventry University
M.Sc in Competitive Manufacturing, Coventry University