Είναι σίγουρα από τα νέα πρόσωπα του νέου κόμματος, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Ο λόγος για τον 29χρονο αναπληρωτή εκπρόσωπο Τύπου, Γιώργο Μπαλατσούκα, ο οποίος μιλά στην «Εφ.Συν.» για το πολιτικό σχέδιο της ΕΛΑΣ, αλλά και για την αόρατη γενιά, τους/τις συνομηλίκους του.
● Σας είδαμε, κύριε Μπαλατσούκα, στο πλάι του Αλέξη Τσίπρα στην εκδήλωση με νέους. Είστε, επίσης, ένα από τα νέα πρόσωπα του νέου κόμματος. Γιατί να εμπλακεί με την πολιτική στις μέρες μας ένας νέος άνθρωπος;
Ας βάλουμε λίγο στην άκρη τη λέξη πολιτική. Την έχουν καταντήσει να φαίνεται σαν μπαμπούλας. Σκέφτομαι τα εξής: Μας νοιάζει να πληρώνουμε αξιοπρεπές νοίκι; Μας ενδιαφέρει να έχουμε έναν αξιοπρεπή μισθό; Πιστεύουμε ότι αξίζει να έχουμε ασφάλεια μετακινήσεων, καθαρά και γρήγορα ΜΜΜ, ζωή με αξιοπρέπεια; Ποιος θα έλεγε όχι σ’ αυτά; Απ’ την άλλη, πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε μια χώρα ιδιωτικό μαγαζί; Μια Δικαιοσύνη μόνο για λίγους; Ολα αυτά είναι αποτέλεσμα αποφάσεων όπου η «πολιτική» έχει κεντρική σημασία. Οι αποφάσεις και η συμπεριφορά μας που επηρεάζουν κάθε πτυχή της ζωής μας, από την ποιότητα της εργασίας ώς τις λεπτομέρειες της ζωής μας, είναι πολιτική. Γι’ αυτό ξεκάθαρα αξίζει να ασχοληθεί ένας νέος και μια νέα με την πολιτική – γιατί επί της ουσίας αξίζει να ασχοληθεί με τη ζωή του.
«Ο στόχος μας είναι η ΕΛΑΣ να μην είναι κόμμα στελεχών, αλλά κίνημα ανθρώπων που ξέρουν την κοινωνία επειδή τη ζουν»
● Στην ΕΛΑΣ, με ποιες φιλοδοξίες και στόχους;
Η φιλοδοξία είναι συλλογική. Πιστεύω σε ένα πολιτικό σχέδιο που θα κάνει ξανά τον λαό πρωταγωνιστή, που θα επαναφέρει την κοινωνική δικαιοσύνη στο επίκεντρο, που θα μιλήσει ξανά τη γλώσσα του εργαζόμενου, του μικρού επαγγελματία, του νέου ανθρώπου που παλεύει να σταθεί στα πόδια του. Εχουμε ευθύνη να φέρουμε στο προσκήνιο τη φωνή των νέων και ιδιαίτερα εκείνων που μοχθούν χωρίς δίχτυ προστασίας, που μεγάλωσαν χωρίς προνόμια, που γνωρίζουν ότι όσα αξίζουν κατακτώνται με κόπο και δεν χαρίζονται. Πρέπει να σταθούμε απέναντι στην εκμετάλλευση των νέων εργαζομένων, στα απλήρωτα ωράρια, στις εξευτελιστικές αμοιβές που μετατρέπουν τα πτυχία μας σε διακοσμητικά. Ο στόχος μας είναι η ΕΛΑΣ να μην είναι κόμμα στελεχών αλλά κίνημα ανθρώπων που ξέρουν την κοινωνία επειδή τη ζουν. Ενα κίνημα από την κοινωνία, μέσα στην κοινωνία, για την κοινωνία.
● Δεν είναι αποτρεπτικό για έναν νέο να ακούει αναφορές σε άλλες -ηρωικές πάντως- εποχές και εμβληματικά πρόσωπα του παρελθόντος; Αναφέρομαι στην ομιλία του πρώην πρωθυπουργού στο Θησείο…
Δεν ερχόμαστε για να κάνουμε τον δάσκαλο της Ιστορίας στους νέους. Ούτε προσπαθούμε με τις αναφορές μας να γεμίσουμε με «σάλτσες» τον πολιτικό μας λόγο. Ο τόπος μας έχει Ιστορία. Και ένα σπουδαίο κομμάτι της το παραβλέπουμε. Πολλοί ονομάζουν γραφικά κάποια συνθήματα. Δεν είναι γραφικό να μιλάμε για τους αγώνες της Αριστεράς, για τον ξεκάθαρο και απλό λόγο ότι οι άνθρωποι αυτοί πολέμησαν πρωτίστως για το δικαίωμα στην ελευθερία της συνείδησης. Αυτό που σήμερα η Gen Z και οι Millennials διεκδικούν ως δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Αυτό, λοιπόν, έχουμε χρέος να το κρατάμε ζωντανό, τιμώντας και αναγνωρίζοντας την Ιστορία ως πηγή των ελευθεριών τού σήμερα.
● Να ρωτήσω κάτι για τη γενιά σας, με αφορμή τη δική σας ζωή. Νέος με μόρφωση, από την επαρχία και όχι από «τζάκι». Ποιες δυσκολίες έχει να αντιμετωπίσει ένας συνομήλικός σας και ποιες οι λύσεις;
Ξεκινάς με το παιδικό όνειρο ότι το πτυχίο και η σκληρή δουλειά θα σε σηκώσουν ψηλά. Και εκεί έρχεται η πρώτη σφαλιάρα. Το πτυχίο σου γίνεται ένα τίποτα μπροστά στις ορέξεις της εργοδοσίας, που νιώθει πως σου κάνει τη χάρη να δουλέψεις για αυτήν και σε κάνει να νιώθεις ότι χρωστάς κι από πάνω. Αυτή η κουλτούρα είναι που απεχθάνομαι όσο τίποτα. Σαφώς και ένα πτυχίο δεν σημαίνει ότι ο κόσμος σού χρωστάει. Τιμώ απεριόριστα τους ανθρώπους χωρίς πτυχία που έχουν μυαλό, καλλιέργεια και καλοσύνη, πολλές φορές καλύτερης ποιότητας από ανθρώπους με διδακτορικά. Αλλά μια δουλειά -με ή χωρίς πτυχίο- είναι ιδρώτας και χρόνος. Και απαιτεί σεβασμό και κανόνες. Το να μην προέρχομαι από «τζάκι» με έκανε να ξεκινήσω από μια αφετηρία σαφώς δυσκολότερη. Και ενώ με δυσκόλεψε, αυτό που δεν εγκατέλειψα ποτέ ήταν η πίστη στο ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα μόνο αν κάνεις κάτι που αγαπάς.
Η ποινική δικηγορία με έμαθε να σκέφτομαι και να βλέπω πώς βγαίνουν τα προς το ζην και πώς εν τέλει ο κόσμος δεν λειτουργεί για όλους το ίδιο. Για κάποιους από μας θέλει πολύ περισσότερη επιμονή και υπομονή για να πετύχουμε. Χαίρομαι γιατί χωρίς να χρωστάω σε κανέναν οι κόποι μου ανταμείβονται. Τώρα αν με ρωτάτε αν έχω φτάσει στο ιδανικό περιβάλλον, στην ιδανική θέση, στην ιδανική συνθήκη ζωής, όχι. Να λοιπόν άλλος ένας λόγος για τη συμμετοχή ενός νέου στην πολιτική που αναφέραμε και πιο πριν: να κάνει αυτήν την απόσταση αδικίας μεταξύ «τζακιού» και «απλού πολίτη» μικρότερη και μικρότερη και μικρότερη.
efsyn.gr