Η πρόταση του δημάρχου Αθηναίων για συγχώνευση του ΠΑΣΟΚ με το κόμμα του Τσίπρα είναι μία προφανής προβοκάτσια. Θα ήταν υπεραρκετή αφορμή και αιτία για την απομάκρυνσή του από το κόμμα. Ομως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κάνει ούτε αυτό. Η επιλογή δεν εξηγείται εύκολα και μπορεί να κοστίσει (κι άλλο)
Αν επιμένει κάποιος να είναι ευγενής και μετριοπαθής με το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του, μπορεί πει απλώς ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χασομεράει.
Επειτα από μία μακρά περίοδο στην οποία βυθίστηκε σε ατελέσφορες εμμονές και δημοσκοπική στασιμότητα, αποφάσισε ότι στρατηγικός του στόχος είναι η νίκη στις εκλογές «έστω και με μία ψήφο», όμως το μόνο που κατόρθωσε με αυτόν τον τρόπο ήταν η ανάδειξη του ενοχλητικά ασύμμετρου μικρομεγαλισμού του.
Τώρα, βρίσκεται αντιμέτωπο με αυτό που φαινόταν να έρχεται και όφειλε να έχει μελετήσει και να έχει διαχειριστεί: την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Η συνθήκη αυτή φέρνει το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη αντιμέτωπους με την πραγματικότητα, που προς το παρόν εκδηλώνεται στα πρώτα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Μπορεί να μην είναι ένας τελεσίδικος συσχετισμός, όμως το κόμμα βρίσκεται πλέον τέταρτο, πίσω ακόμη και από το σχήμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Μπορεί αυτό να αλλάξει και να ανακάμψει το ΠΑΣΟΚ, πείθοντας ότι ακόμη και αν δεν έχει βλέψεις για την πρωτιά, μπορεί τουλάχιστον να επιβεβαιωθεί ως πρώτη αντιπολιτευτική δύναμη; Αγνωστο. Εναπόκειται πάντως στην ηγεσία του και – ας μην γελιόμαστε – στα λοιπά στελέχη του.
Προς το παρόν, ενθαρρυντικά στοιχεία ως προς τις δυνατότητες του κόμματος για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν. Τα προτάγματά του είναι σχεδόν άκυρα, τα κοινά στα οποία απευθύνεται ασαφή (βλ. την απόφαση να μην εγκρίνει την ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδας) και η αντίδραση που επιλέγει στην ανάγνωση των δημοσκοπήσεων είναι να τσακώνεται με τους δημοσκόπους.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αναδεικνύεται και η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ στην παραγωγή πολιτικής ουσίας. Η έλευση του Τσίπρα (επίσης δίχως πολιτικό περιεχόμενο), είναι αρκετή για να παραλύσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και λειτουργεί ως αφορμή μέσω της οποίας φωτίζεται το βαθύ του πρόβλημα.
Απολύτως χαρακτηριστική για όλα αυτά ήταν η ανιστόρητη, άκαιρη και προφανώς σκόπιμη παρέμβαση του Χάρη Δούκα. Ο δήμαρχος Αθηναίων έσπευσε να προτείνει, αυθαίρετα και ενάντια σε κάθε λογική, τη συνεργασία/συγχώνευση με την Συμπαράταξη του Τσίπρα και την εκλογική συνεργασία, υπό την ηγεσία μάλιστα εκείνου που θα έχει συγκεντρώσει υψηλότερο ποσοστό στις πρώτες εκλογές. Να προσχωρήσει δηλαδή, ενδεχομένως, το ΠΑΣΟΚ στον κατ΄ εξοχήν υβριστή του, ή να τον υποδεχθεί στις τάξεις του – λες και εκείνος θα ήθελε κάτι τέτοιο, αλλά και αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Η πρόταση αυτή στην συγκεκριμένη συγκυρία είναι ο ορισμός της προβοκάτσιας και της υπονόμευσης. Και ως τέτοια θα όφειλε να την έχει αντιμετωπίσει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, διαγράφοντας τον εμπνευστή της αμέσως και με τις όποιες προβλεπόμενες, συνοπτικές διαδικασίες. Η αιτιολόγηση θα μπορούσε να έχει πολλές εκδοχές. Από το ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται σε καμία κομματική απόφαση, μέχρι του ότι θολώνει το όποιο μήνυμα και σπέρνει εσωκομματικές έριδες.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα όφειλε να έχει διαγράψει τον δήμαρχο και να έχει ήδη απαλλάξει τον εαυτό του και το κόμμα από έναν πονοκέφαλο. Κρατώντας τον κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΣΟΚ δεν έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα, άλλωστε ούτε καν η δημαρχία του Δούκα είναι τόσο επιτυχημένη, ώστε να πιστωθεί κάτι το κόμμα.
Αντιθέτως, η απομάκρυνσή του από το κομματικό «μαντρί» θα ήταν μία, καθυστερημένη και περιορισμένη έστω, ένδειξη ηγετικής πυγμής και, πάντως, ένα πολιτικό ξεκαθάρισμα επιβεβλημένο και αναγκαίο.
Μέχρι στιγμής, ο Ανδρουλάκης διστάζει, όπως διστάζουν και τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματος να θέσουν δημοσίως ένα τέτοιο ζήτημα, που σε τελική ανάλυση, είναι βαριά πολιτικό. Οι πιο πονηρεμένοι θα έλεγαν ότι η διαγραφή του Δούκα θα έστελνε τον δήμαρχο στην αγκαλιά του Τσίπρα.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό ακριβώς θα έπρεπε να κάνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και μαζί με τον δήμαρχο, να στείλει στον Τσίπρα και το πρόβλημα. Αν δεν το κάνει, θα το διατηρήσει απλώς στον χώρο του και κάποια στιγμή δεν θα μπορεί ούτε καν να εξηγήσει για ποιον λόγο προτιμά αυτήν την επιλογή.
Πηγή: Protagon.gr