Η χορήγηση του 13ου και 14ου μισθού στον δημόσιο τομέα είναι πλέον μια ώριμη μισθολογική εξέλιξη, παρά την απόφαση του ΣτΕ, η οποία θα πρέπει να αφορά το σύνολο των υπαλλήλων και η καταβολή του δεν πρέπει να διαφοροποιείται ανά επαγγελματική τάξη.
Η χορήγηση του 13ου και 14ου μισθού θα λειτουργήσει ως «τονωτική ένεση» στα ήδη μειωμένα εισοδήματα των πολιτών, αλλά και στην αγορά που έχει ανάγκη από την αυξημένη κατανάλωση, ιδιαίτερα την περίοδο της πολυετούς κρίσης που ζει η χώρα μας με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τελευταία στη Μέση Ανατολή. Εξίσου ώριμη και δίκαιη όμως είναι η χορήγηση της 13ης και 14ης σύνταξης στα τιμημένα γηρατειά που κατά τον εργασιακό τους βίο πάλεψαν σκληρά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.
Παράλληλα πρέπει να τονιστεί ό,τι η μη χορήγηση του 13ου και 14ου μισθού δεν αποτελεί πλέον μνημονιακή υποχρέωση καθώς η χώρα βρίσκεται από τον Αύγουστο του 2018 σε μεταμνημονιακή εποχή. Εκείνο που οφείλει κάθε κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τηρεί είναι το χαμηλό επίπεδο των κρατικών ελλειμμάτων. Αυτό όμως δεν δεσμεύει τα κράτη να μην ασκούν τη δική τους οικονομική πολιτική.
Η προϋπόθεση έγκειται στο γεγονός της τήρησης του ορίου στο κρατικό έλλειμμα και του περιορισμού του κρατικού δανεισμού. Ιδιαίτερα όταν σύμφωνα με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών τα δημοσιονομικά μεγέθη βελτιώνονται και το πρωτογενές πλεόνασμα στο τέλος του 2025 διαμορφώνεται στα 5,27 δισεκατομμύρια, επιβάλλεται το μείγμα της οικονομικής πολιτικής να ενισχύει τις λαϊκές οικογένειες που η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος και του πετρελαίου ροκανίζουν τα εισοδήματα και τις οικονομικές τους αντοχές.
Τσιάκαλος Γεώργιος