Από όσο φαίνεται οι διάφοροι κυβερνητικοί υπουργοί έχουν αποφασίσει να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες πολίτες οπού σταθούν και όπου βρεθούν. Τελευταίο τέτοιο περιστατικό είναι οι δηλώσεις του Παύλου Μαρινάκη για το επίδομα ανεργίας, το οποίο ο ίδιος πιστεύει ακράδαντα ότι πρέπει να μειωθεί στους δύο μήνες.
Ας δούμε το θέμα πιο προσεκτικά. Καταρχάς το ίδιο το επίδομα ανεργίας είναι ασφαλιστικό δικαίωμα, πληρώνεται δηλαδή από τον ίδιο τον εργαζόμενο και εξαργυρώνεται όταν υπάρξει ανάγκη, όταν δηλαδή είναι άνεργος. Αυτό θα έπρεπε ο κύριος Μαρινάκης να το γνωρίζει. Το ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ρίχνει σκιά στην εργασιακή εμπειρία του ιδίου, που μάλλον είναι μικρή ή εργάστηκε προστατευμένος από τον αληθινό κόσμο της εργασίας και τις αληθινές του ανάγκες. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα έπρεπε να έχει την θέση που βρίσκεται σήμερα.
Δεύτερον και πιο σημαντικό, θα ήταν καλό να συγκρίνουμε την Ελλάδα με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες στο ζήτημα του επιδόματος ανεργίας, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Να σημειωθεί ότι ο υπογραφών, πέρα από εργασιακή εμπειρία στην Ελλάδα, έχει εμπειρία από το εργασιακό σύστημα της Μ. Βρετανίας και της Γερμανίας. Ενδεικτικά οι χρόνοι των επιδομάτων ανεργίας στις χώρες της ΕΕ:
Αυστρία: 12 μήνες, Βέλγιο: 24 μήνες, Κροατία: 15 Μήνες, Τσεχία: 11 Μήνες, Γαλλία: 18 μήνες, Γερμανία: 6 με 24 μήνες. Φιλανδία: 18 μήνες, Ιταλία 24 μήνες, Ολλανδία μέχρι 24 μήνες, Πορτογαλία μέχρι 24 μήνες, Ισπανία: Μέχρι 24 μήνες, Σλοβενία: Μέχρι 25 μήνες.
Βλέπουμε λοιπόν ότι στις περισσότερες χώρες ο χρόνος του επιδόματος ανεργίας είναι αρκετά μεγαλύτερος από την Ελλάδα. Μάλιστα σε χώρες όπως η Βρετανία και η Γερμανία, όταν αυτός ο χρόνος λήξει, ο εργαζόμενος δεν αφήνεται στην μοίρα του, όπως στην χώρα μας, αλλά του δίνεται ένα άλλο τύπου επίδομα, ώστε να μπορεί τουλάχιστο να επιζεί.
Τα σωστά και ολοκληρωμένα επιδόματα ανεργίας στις άλλες χώρες της ΕΕ λοιπόν, διασφαλίζουν ότι οι εργαζόμενοι θα έχουν την ευχέρεια να βρουν την δουλειά που τους ταιριάζει και που τους αξίζει. Γιατί λοιπόν τα κυβερνητικά στελέχη απειλούν τον κόσμο της εργασίας με αφαίρεση από αυτό το πολύ σημαντικό δίχτυ ασφαλείας; Γιατί απλούστατα χωρίς αυτό, ο κόσμος, λόγω ανάγκης θα τρέχει στα γραφεία των κατά τόπους κυβερνητικών βουλευτών ζητώντας να τους βρει δουλεία με αντάλλαγμα την ψήφο. Όχι βέβαια ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και τώρα. Απλά τότε οι ανάγκες θα είναι πολύ πιεστικές.
Μιλάμε λοιπόν για ένα «εργασιακό πραξικόπημα» για να εξυπηρετηθεί το κυβερνητικό πελατειακό κράτος.
Γ. Μαραγκόπουλος
Μηχανικός, Μέλος του ΤΕΕ
Απόφοιτος του Πανεπιστήμιου Coventry University
B.Eng (Hons) Manufacturing with Management
M.Sc Competitive Manufacturing