Μπορεί να διαφωνεί κανείς με τους λόγους που οδήγησαν τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου στο δρόμο της εξόδου του από το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο ένα πράγμα δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί: η επιλογή του να παραιτηθεί μετά τη διαγραφή του, και από το αξίωμα του βουλευτή, παραδίδοντας την έδρα που κατείχε στο κόμμα του.
Γεγονός που σχολιάστηκε από πολλούς ως πράξη πολιτικής ευθύνης και προσωπικής εντιμότητας.
Ο βουλευτής και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων επέλεξε να μην κρατήσει την έδρα ως ανεξάρτητος, αλλά να αποχωρήσει συνολικά, προκαλώντας ένα κύμα θετικών σχολίων στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα οχι τόσο για τους λόγους της πολιτικής του διαφωνίας όσο για τον τρόπο που χειρίστηκε την διαγραφή του.
Ωστόσο, η ελληνική πολιτική ιστορία έχει προηγούμενο και μάλιστα τρικαλινού ενδιαφέροντος, όταν το 2011 ο τρικαλινός βουλευτής και πρώην υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Νίκος Λέγκας, διαφώνησε πολιτικά και παραιτήθηκε παραδίδοντας την έδρα του στο κόμμα του. Μια απόφαση που είχε ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό βάρος, καθώς τότε ο κ. Λέγκας διατηρούσε την πρωτοκαθεδρία στο Νομό, κουβαλώντας χιλιάδες ψήφους προσωπικής επιρροής.
Την έδρα του κ. Λέγκα κατέλαβε τότε, ο επιλαχών βουλευτής Θεόδωρος Σκρέκας,
Αυτά, απλώς για την ιστορία. Και για να θυμούνται οι νεότεροι ότι στην πολιτική υπήρξαν –και υπάρχουν– στιγμές όπου η προσωπική στάση και η πολιτική αξιοπρέπεια μπαίνουν πάνω από την καρέκλα.