«Δικά τους τα κέρδη, δικοί μας οι νεκροί» ήταν ο τίτλος της ενδιαφέρουσας ενημερωτικής εκδήλωσης και συζήτησης, που πραγματοποίησε το πρωί της Κυριακής στην αίθουσα Διοικητηρίου του Μουσείου Τσιτσάνη η Κομμουνιστική Απελευθέρωση Τρικάλων, με καλεσμένους τους κυρίους Βασίλη Δρακόπουλο, Ιατρό Εργασίας και Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Εργασίας και Περιβάλλοντος, Αντώνη Καραμποΐκη, Οικοδόμο στο εργοτάξιο του Ελληνικού και Μιχάλη Ρίζο, μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου.
Όπως αναφερόταν στο σχετικό κάλεσμα: «Η μαύρη λίστα θανάτου εργαζομένων συνεχώς αυξάνεται, τη στιγμή που τα εργοδοτικά εγκλήματα βαφτίζονται «ατυχήματα», η συζήτηση για τα αίτιά τους μετατρέπεται απλά σε μια «κακιά στιγμή», οι υπαίτιοι εμφανίζονται ως φιλεύσπλαχνοι και καλοκάγαθοι εργοδότες που «δίνουν ψωμί» στον κόσμο, το κράτος απλά παίζει τον ρόλο του παρατηρητή και η ζωή συνεχίζεται.
Συνεχίζεται όμως; Προφανώς όχι για όλες κι όλους… κι όχι και για πολύ ακόμη για όσες κι όσους κάθονται και παρακολουθούν τη ζωή σαν θεατές ενός έργου που ενίοτε γίνεται και θρίλερ με άσχημο τέλος…
Ο τόπος μας μετρά 5 δολοφονημένες εργάτριες. Δολοφονημένες από εγκληματικές παραλείψεις της εργοδοσίας στον βωμό του κέρδους. Σε μια άκρως επιτυχημένη και πολυδιαφημισμένη, ως μάλιστα μοντέλο μοντέρνας και φιλικής προς το περιβάλλον, επιχείρηση. Επιχείρηση-πρότυπο δίχως μάλιστα την ενοχλητική παρουσία σωματείων, συνδικαλιστών, συνελεύσεων, απεργιών και κινητοποιήσεων. Όλοι μαζί μια οικογένεια! Εργοδοσία κι εργαζόμενοι μαζί! Κοινά συμφέροντα!
Πιστεύουμε πως το ποτήρι έχει ξεχειλίσει. Τα στόματα πρέπει να ανοίξουν τώρα για να μην ανοίξουν κι άλλα φέρετρα για τον κόσμο της εργασίας. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες πρέπει να οργανωθούν στα σωματεία, να αποκτήσουν συλλογικότητες, να ορθώσουν ανάστημα, να μιλήσουν ανοιχτά για τις συνθήκες εργασίας, για τα μέσα ασφαλείας, να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν, να αποκτήσουν φωνή και να κερδίσουν τη ζωή τους και την αξιοπρέπειά τους.
Δεν ήταν μόνο η ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Χιλιάδες εργαζόμενοι κι εργαζόμενες στον τόπο μας γνωρίζουν το πως βρίσκεις δουλειά, το πως κρατάς τη δουλειά σου και πως θα ανέλθεις στα όποια πόστα. Το εμπόριο ελπίδας μέσα από τα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, μέσα από κομματικούς και άλλους μηχανισμούς και την τοπική διαπλοκή δεν αποτελούν μυθεύματα, αλλά ζώσα πραγματικότητα.
Η ανυπαρξία συλλογικής οργάνωσης των εργαζομένων, η έλλειψη συνδικαλισμού, η αδυναμία εργατικού ελέγχου στους χώρους δουλειάς αποτελούν επίσης μια σκληρή πραγματικότητα. Η εργοδοτική τρομοκρατία είναι παντού, όσο κι αν προσπαθούν να την μακιγιάρουν και να την κρύψουν θέλοντας να μας παρουσιάσουν σχεδόν σαν συναδέλφους τον εργοδότη και τους εργαζόμενους!
Η συστηματική και εγκληματική υποβάθμιση των συνθηκών ασφαλείας στους χώρους δουλειάς σε συνεργασία με την ολοένα πιο αντεργατική νομοθεσία που συνεχώς δίνει πατήματα στους εργοδότες για παραλείψεις προς όφελος των επενδύσεων και της επιχειρηματικότητας, είναι επίσης εδώ”.