«Έκλαψε όταν έμαθε την απόφαση»: Η δικηγόρος της 16χρονης Κατερίνα Παπακώστα μιλάει για τη δικαίωση και τον γολγοθά ενός παιδιού
Μια δικαστική απόφαση μπορεί να κλείνει έναν κύκλο, δεν μπορεί όμως από μόνη της να σβήσει όσα έχουν αποτυπωθεί στην ψυχή ενός παιδιού. Αυτό είναι ίσως το ισχυρότερο μήνυμα που προκύπτει από τις δηλώσεις της συνηγόρου της 16χρονης, δικηγόρου Κατερίνας Παπακώστα, μετά την ομόφωνη καταδίκη του 58χρονου καθηγητή από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Λάρισας.
Η κ. Παπακώστα εξέφρασε την ικανοποίησή της για την απόφαση του δικαστηρίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση τόσο στην ομόφωνη κρίση της έδρας όσο και στην ανάγκη προστασίας της ανηλικότητας σε υποθέσεις τέτοιας βαρύτητας. «Εκφράζω την ικανοποίησή μου για την απόφαση, την ομόφωνη απόφαση της Δικαιοσύνης, η οποία εκδόθηκε μετά από την πλήρη και ουσιαστική αξιολόγηση όλων των στοιχείων της υπόθεσης και κηρύσσει τον κατηγορούμενο ομόφωνα ένοχο, όπως κατηγορείται», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Και πρόσθεσε με σαφή κοινωνική διάσταση στην τοποθέτησή της πως «σε υποθέσεις ιδιαίτερης ευαισθησίας, όπως εκείνες της κατάχρησης ανηλίκου σε ασέλγεια και κατοχής υλικού παιδικής πορνογραφίας, ο σεβασμός προς τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, η εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και πρωτίστως η προστασία της ανηλικότητας και της αθώας παιδικής ψυχής από οποιαδήποτε επιβολή και κατάχρηση πρέπει πάντοτε να προηγούνται κάθε άλλης τοποθέτησης. Η Δικαιοσύνη μίλησε».
Η απόφαση έγινε δεκτή με ανακούφιση και από την οικογένεια της ανήλικης. «Με ικανοποίηση. Ήταν μια δικαίωση για αυτούς και για την ίδια την ανήλικη, την οποία ενημέρωσα πάραυτα. Δεν ήταν, εννοείται, παρούσα σε όλη τη διαδικασία», σημείωσε η δικηγόρος.
Η δεύτερη ημέρα της δίκης είχε ιδιαίτερα έντονο συναισθηματικό φορτίο, κυρίως όταν αναγνώστηκε η γνωμάτευση της ψυχολόγου που παρακολουθεί τη νεαρή τα τελευταία δύο χρόνια. Μέσα από αυτή αποτυπώθηκε ο μακρύς δρόμος που καλείται να διανύσει ένα παιδί όταν μια τραυματική εμπειρία εισβάλλει σε μια ηλικία κατά την οποία ακόμη διαμορφώνεται η προσωπικότητα, η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και η εικόνα για τον ίδιο τον κόσμο.
Η κ. Παπακώστα δεν έκρυψε το μέγεθος αυτής της πληγής. «Πολλές φορές έχουμε αδικήματα σεξουαλικής βίας σε ενήλικα άτομα και πολλές φορές δεν μπορούν να τα ξεπεράσουν ποτέ στη ζωή τους. Φανταστείτε τώρα σε ένα ανήλικο παιδί, το οποίο βρίσκεται σε μια τρυφερή ηλικία, ένα παιδί το οποίο δεν είχε προηγούμενη σεξουαλική εμπειρία, να πρέπει να διαχειριστεί όλο αυτό και ταυτόχρονα να διαχειριστεί την τραυματική εμπειρία από έναν ενήλικο».
Ιδιαίτερα βαρύνουσα ήταν η αναφορά της στο πρόσωπο στο οποίο, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, το παιδί είχε αρχικά επενδύσει εμπιστοσύνη. «Φανταστείτε ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος είχε την ηλικία του πατέρα της και ήταν εκπαιδευτικός, ένα άτομο υπεράνω υποψίας και εμπιστοσύνης για τους μαθητές και τους γονείς τους», ανέφερε.
Και συνέχισε περιγράφοντας τις συνέπειες που επεκτάθηκαν πολύ πέρα από τη δικαστική αίθουσα. «Φανταστείτε λοιπόν αυτό το παιδί τώρα να πρέπει να διαχειριστεί και τον αντίκτυπο στη δική του προσωπική ζωή, αλλά και της οικογένειας, διότι όλα μαθαίνονται, και πόσο δύσκολο είναι γενικότερα να μπορέσει να προστατεύσει την ίδια του την προσωπικότητα. Αναγκάστηκε να αλλάξει σχολείο».
Παρά τα όσα έχει περάσει, η συνήγορός της περιγράφει ένα παιδί που εξακολουθεί να έχει στόχους και δύναμη. «Είναι ένα παιδί, οφείλω να σας πω, με πολύ συγκροτημένη σκέψη, ένα πολύ σοβαρό και μετρημένο παιδί και πολύ καλή μαθήτρια. Θέλω να πιστεύω ότι με την κατάλληλη καθοδήγηση και στήριξη από το οικογενειακό της περιβάλλον, από τον ψυχολόγο της και με τη δύναμη ψυχής που διαθέτει, θα καταφέρει πραγματικά να πετύχει τον στόχο της, δηλαδή να μπει στο πανεπιστήμιο, να γίνει ψυχολόγος. Θέλω να πιστεύω ότι σιγά-σιγά θα μπορέσει να προχωρήσει στη ζωή της».
Η πιο ανθρώπινη στιγμή των δηλώσεων της κ. Παπακώστα ήρθε όταν περιέγραψε την αντίδραση της ίδιας της 16χρονης – σήμερα μαθήτρια τρίτης Λυκείου – μόλις πληροφορήθηκε την απόφαση. «Έκλαψε. Βασικά ένιωσε δικαιωμένη». Λίγες λέξεις που περιγράφουν ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το βάρος της δικαστικής εκκρεμότητας για ένα ανήλικο παιδί. «Ήταν κάτι το οποίο δεν την άφηνε να προχωρήσει στη ζωή της. Αυτή η δικαστηριακή εκκρεμότητα, καταλαβαίνετε, αναπαρήγαγε συνέχεια στις σκέψεις της όλα όσα συνέβησαν. Οπότε θεωρούμε ότι σε αυτή τη φάση κλείνει ένας πρώτος κύκλος. Αυτό θεωρεί και η ίδια».
Η Τρικαλινή δικηγόρος εκτίμησε ότι η υπόθεση θα συνεχιστεί σε δεύτερο βαθμό, ωστόσο εμφανίστηκε πεπεισμένη για τη βαρύτητα της σημερινής απόφασης. «Προφανώς θα καταθέσει έφεση ο κατηγορούμενος, αλλά νομίζουμε ότι δεν μπορεί να ανατραπεί μια τέτοιου είδους απόφαση. Δικαιωμένη ένιωσε και αυτή και η οικογένεια».
Πίσω από την ποινή, τις νομικές διατυπώσεις και την ετυμηγορία των δικαστών και των ενόρκων, μένει τελικά μια πραγματικότητα πολύ πιο δύσκολη να αποτυπωθεί σε δικαστικούς όρους. Ένα παιδί που άλλαξε σχολείο, περιόρισε τις κοινωνικές του σχέσεις, χρειάστηκε ψυχολογική υποστήριξη και καλείται πλέον να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους και στη ζωή.