Με φόντο τον ουρανό που αλλάζει χρώματα και διαθέσεις, η γη απλώνεται ζωντανή και εύφορη.
Τα χωράφια, άλλοτε πράσινα από ελπίδα κι άλλοτε γυμνά από αναμονή, αφηγούνται τον αέναο κύκλο της ζωής.
Ο ήλιος ανατέλλει και δύει πάνω από τα βουνά, φωτίζοντας τον μόχθο, τη σπορά και την υπομονή, θυμίζοντας πως τίποτα δεν γεννιέται χωρίς χρόνο και φροντίδα.
Κι εγώ εδώ…
να κοιτάζω τον ουρανό και τη γη.
Να ελπίζω. Να περιμένω.
Να επιμένω.
Μέσα στα χωράφια, εκεί όπου η σιωπή μιλά και η φύση δοκιμάζει την πίστη του ανθρώπου.
Εδώ, στον πρωτογενή τομέα, η φύση δεν υπόσχεται· ανταποκρίνεται.
Ο άνθρωπος σπέρνει με σεβασμό και θερίζει με ευθύνη.
Κάθε αυλάκι κουβαλά κόπο, μνήμη και συνέχεια, κάθε μέρα μια νέα αρχή.
Γη και ουρανός δεν είναι αντίθετα.
Είναι ενωμένα.
Θυμίζουν την ενότητα, τη συνεργασία και τη δημιουργία.
Όπως και ο άνθρωπος με τη φύση.
Εκει που γεννιέται η ζωή εκεί χτίζεται το μέλλον.
Και κατι ακόμη…
όσο ο άνθρωπος σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό και κρατά τα χέρια του στη γη,
η ελπίδα δεν χάνεται.
Γιατί ο πρωτογενής τομέας δεν είναι απλώς εργασία είναι τρόπος ζωής, ευθύνη και υπόσχεση για το αύριο.
Όλα μαζί ….. γη, ουρανός, άνθρωπος και φύση ενωμένα, δημιουργούν τη ζωή, τη συνέχεια και το μέλλον που αξίζει να ονειρευόμαστε.
