Αφιερωμένη στον σπουδαίο και πολυγραφότατο Τρικαλινό ποιητή Ηλία Κεφάλα ήταν η όμορφη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας στη Σουίτα Art Cafe με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Στο αφιέρωμα συμμετείχαν διαβάζοντας ποιήματα και κάνοντας αναφορές στο μεγάλο έργο του τιμώμενου λογοτέχνη οι: Αγαθοκλής Αζέλης, Παρασκευή Αλέξη, Ελένη Αλεξίου, Αλέξανδρος Βαναργιώτης, Ελπίδα Θεοφανίδου, Γεωργία Κολοβελώνη, Ρόρη Μάτη, Νίκη Χαλκιαδάκη.
Όπως ανέφερε η Ελένη Αλεξίου: “Το κεφάλαιο που υπογράφει ο Ηλίας Κεφάλας στο βιβλίο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας είναι μεγάλο, σημαντικό, χαρακτηριστικό, μυρίζει “σώμα και χώμα”, τα κύρια γνωρίσματα της ποίησής του. Τιμή και χαρά να τον γνωρίζω προσωπικά. Επιμελήθηκε και βάπτισε την πρώτη μου ποιητική συλλογή, “Το Φλας”. Τα λόγια του “Γράφε ελεύθερα, κατά την επιταγή του Πάθους σου” χρησιμοποίησα ως μότο στην δεύτερη συλλογή μου, στα “Ποιήματα που γράψαμε μαζί”. Ευγνώμων για κάθε σχόλιο ενθαρρυντικό που δέχθηκα εκ μέρους του γιατί μου έδειξε τον τρόπο να συνεχίσω στον δρόμο της γραφής με μοναδική πυξίδα το ένστικτο και μοναδικό κριτή τον χρόνο”.
Από την πλευρά του ο Αγαθοκλής Αζέλης κατέθεσε την αίσθησή του «ότι η ποίηση του Ηλία Κεφάλα ακολουθεί μια ιδιωτική οδό σε σχέση με τα μεγάλα ρεύματα των ομοτέχνων της γενιάς του ποιητή, αφομοιώνοντας την παλαιότερη ποιητική (και γενικότερα πνευματική, θα λέγαμε, δημιουργία) ως περιεχόμενο και έκφραση, και χτίζοντας πάνω σε αυτήν το δικό του οικοδόμημα, το οποίο διαθέτει τη δική του αρχιτεκτονική και αισθητική» και εν συνεχεία εστίασε στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Τα μνήστρα της αβύσσου» μιλώντας για τους θεμελιώδεις θεματικούς της άξονες σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Χρόνος, θάνατος, μνήμη, αλλά και φυγή, θλίψη και μοναξιά. Βασικές εκφάνσεις του ποιητικού κόσμου της συλλογής «ΤΑ ΜΝΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ», ή τουλάχιστον αυτό αντιληφθήκαμε περιηγούμενοι τα ποιήματά της, εν γνώσει του δεδομένου ότι κάναμε μία από τις πιθανές διαδρομές, ενώ, για να κλείσουμε με ένα στίχο του αείμνηστου Ανδρέα Εμπειρίκου, «Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος».
Σκοτεινή λοιπόν η ποίηση; Αντιθέτως, θα λέγαμε. Η αισθητική και η δυναμική των ποιημάτων γίνεται λόγος υποστηρικτικός, παρηγορητικός, που μας διδάσκει πώς να βλέπουμε πίσω από τα προφανή».
Η γεμάτη λόγο, συναίσθημα και έμπνευση εκδήλωση δεν αποτέλεσε μόνο έναν φόρο τιμής σε έναν σημαντικό δημιουργό, αλλά και μια υπενθύμιση της διαχρονικής αξίας της ποίησης στη ζωή μας.
