Μέσα σε αυτή την διαρκή ρευστότητα, ένα αίσθημα βαραίνει πολλούς ανθρώπους, χωρίς πάντα να ονομάζεται. Δεν είναι ακριβώς φόβος, ούτε άγχος στην κλασική του μορφή . Είναι μια βαθιά δυσκολία να υπάρξουμε μέσα στο ασαφές , να προχωρήσουμε χωρίς βεβαιότητες, χωρίς εγγυήσεις , χωρίς να ξέρουμε που οδηγεί ο δρόμος .
Η αβεβαιότητα δεν είναι πια ένα μεταβατικό στάδιο είναι η νέα συνθήκη . Και σε αυτή την συνθήκη δεν υποφέρουμε όλοι το ίδιο . Για κάποιους η αβεβαιότητα γίνεται κινητήριος δύναμη . Για άλλους παγίδα αποδιοργάνωσης.
Δεν πρέπει να σε διαλύει η αβεβαιότητα. Μάθε να δέχεσαι ότι το νόημα κάποιες φορές έρχεται μετά και όχι στην αρχή .
Κάνε χώρο μέσα σου για να υπάρξει το ” δεν ξέρω” όχι ως αδυναμία αλλά ως πεδίο. Ως συνθήκη ζωής . Αυτή η δεξιότητα δεν είναι έμφυτη . Χτίζεται με πρακτικές εμπιστοσύνης, ψυχική ενδυνάμωση και επαφή με το σώμα. Με την τέχνη . Με την ψυχική συμφιλίωση, με το ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά μπορούμε να συνυπάρχουμε με τις ερωτήσεις.
Μην προσποιείσαι ότι τα ξέρεις όλα , αλλά μάθε να βαδίζεις κι όταν δεν ξέρεις που τελειώνει ο δρόμος .
Όσοι πλέον γνωρίζουμε δεν μιλάμε για το ότι λιώνουν οι παγετώνες , αλλά πάμε σε άλλη διάσταση το λιώσιμο του πέρμαφροστ.
Θέλουμε ζωή στον πλανήτη;
Να αναρωτηθούμε σαν ανθρωπότητα, εάν το σύστημα με το οποίο έχουμε οργανώσει τις κοινωνίες μας. Ο τρόπος που ζούμε, ο τρόπος που παράγουμε είναι συμβατός με τον πλανήτη.
Ο καπιταλισμός θα πρέπει να τελειώσει χθές.
Στο χρόνο που φεύγει στο χρόνο που έρχεται. Σε όλους εκείνους που πόνεσαν αλλά δεν χάθηκε το χαμόγελο τους. Που σκόρπισαν χαρά και αγάπη γιατί έτσι γούσταραν .
Που νίκησαν τα δύσκολα της ζωής τους . Σε όλους που μέσα στην απανθρωπία παρέμειναν Άνθρωποι. Σε όλους εσάς καλύτερη χρονιά.
Εύχομαι το 2026 να είναι μια ενδιαφέρουσα χρόνια για τον καθένα και την καθεμία σας.
Την αγάπη μου.
Ο Δημήτρης Γκανούλης είναι δημότης του Δήμου Μετεώρων