Γράφει ο Χρίστος Μοδέστου
Πρόεδρος Συλλόγου Κυπρίων νομού Τρικάλων
Υποψήφιος Βουλευτής επαρχίας Λεμεσού
Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών
Οι τελευταίες ημέρες στην Κύπρο δεν ήταν συνηθισμένες. Σειρήνες, απογειώσεις στρατιωτικών αεροσκαφών από την περιοχή του Ακρωτηρίου, διεθνής ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Για ακόμη μία φορά, το νησί βρέθηκε στο επίκεντρο εξελίξεων που δεν αποφασίστηκαν από τον ίδιο τον λαό του.
Η συγκυρία αυτή συνέπεσε με την επέτειο της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου, υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, ο οποίος στις 3 Μαρτίου 1957 έγινε ολοκαύτωμα αρνούμενος να παραδοθεί στις βρετανικές αποικιακές δυνάμεις. Ο Αυξεντίου δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική μορφή. Συμβολίζει την αξίωση ενός λαού να αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του.
Σήμερα, 69 χρόνια μετά, η Κυπριακή Δημοκρατία φιλοξενεί στο έδαφός της τις Βρετανικές Βάσεις, κατάλοιπο των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959. Νομικά κατοχυρωμένες, πολιτικά όμως συζητήσιμες — ιδιαίτερα όταν η χρήση τους συνδέεται με στρατιωτικές επιχειρήσεις που ενδέχεται να εκθέτουν την Κύπρο σε κινδύνους.
Για πρώτη φορά τις τελευταίες ημέρες ακούστηκε από επίσημα χείλη ότι «σε αυτό το πλαίσιο δεν αποκλείουμε τίποτα» από σε σχέση με το καθεστώς των Βάσεων. Η τοποθέτηση αυτή άνοιξε μια συζήτηση που για χρόνια θεωρούνταν ταμπού: μπορεί ένα κυρίαρχο κράτος να επανεξετάσει συμφωνίες όταν οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάζουν;
Η ιστορία της Κύπρου μάς έχει διδάξει ότι τα συστήματα εγγυήσεων και οι εξαρτήσεις δεν οδήγησαν πάντοτε σε ασφάλεια. Το 1974, δύο από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις συνδέθηκαν άμεσα με τραγικές εξελίξεις που σημάδεψαν τον ελληνισμό του νησιού. Η μνήμη εκείνης της περιόδου επιβάλλει νηφαλιότητα, αλλά και εγρήγορση.
Η Κύπρος δεν επιθυμεί να γίνει πεδίο αντιπαράθεσης. Θέλει να παραμείνει γέφυρα ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό όμως προϋποθέτει καθαρούς όρους, διαφάνεια και σεβασμό στην κυριαρχία της.
Πριν από 2.500 χρόνια, ο Κίμων υπερασπίστηκε την Κύπρο από την περσική απειλή. Σήμερα, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να λειτουργούν με συντονισμό, ρεαλισμό και κοινό στρατηγικό σχεδιασμό, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς αυταπάτες.
Η μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου μας καλεί σε ευθύνη.
Ευθύνη για μια Κύπρο ελεύθερη, ασφαλή, ευρωπαϊκή.
Μια Κύπρο που δεν θα σύρεται σε εξελίξεις, αλλά θα συμμετέχει σε αυτές με αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση.
Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε προς κάθε γωνιά της Ελλάδας:
Η Κύπρος δεν κείται μακράν. Είναι κομμάτι της κοινής μας ιστορίας και της κοινής μας ευθύνης.