ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Ο «ΚΑΝΕΝΑΣ»
Παίζει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα ένα σενάριο, με σεναριογράφους κάποιους θεσμικούς και κυρίως εξωθεσμικούς παράγοντες. Και ποιο είναι αυτό: Σε περίπτωση μη ύπαρξης αυτοδυναμίας, στο όποιο συμμαχικό σχήμα προκύψει με τη συμμετοχή πάντα της Νέας Δημοκρατίας, να μην ηγείται αυτού ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το σενάριο αυτό, εκπηγάζει από την παραδοχή για πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές. Κι αφού αυτό δεν μπορούμε να το ανατρέψουμε, ας ανατρέψουμε τον κ.Μητσοτάκη.
Για να δούμε όμως πόσο δημοκρατική είναι αυτή η επιεικώς απολίτικη σκέψη.
Έχουμε διανύσει 7 έτη διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, και βιώνουμε κάτι το πρωτόγνωρο: μπορεί η Νέα Δημοκρατία δημοσκοπικά να υπολείπεται κάποιων μονάδων από την επίτευξη της αυτοδυναμίας, κι αυτό μεγαλοποιείται από κάποιους που η κοινή συνισταμένη τους δεν είναι τόσο κάποια δόση αντινεοδημοκρατισμού, όσο η υπερβολική δόση αντιμητσοτακισμού. Όμως προσωπικά, δεν κατανοώ αυτή τη θριαμβολογία για τη μη δημοσκοπική αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.
Βέβαια, όλοι αυτοί που θριαμβολογούν τους υπεκφεύγει ή κάνουν πως τους υπεκφεύγει, ότι αυτό είναι η μία όψη του νομίσματος, ή μάλλον, η μισή αλήθεια. Ποια είναι η άλλη μισή; Έχουμε διανύσει 7 έτη διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και η διαφορά από το δεύτερο κόμμα κινείται σε διψήφιο νούμερο. Δε γνωρίζω να υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, όχι μόνο μεταπολιτευτικά αλλά από συστάσεως νεοελληνικού κράτους, κυβερνών κόμμα να διατηρεί αυτή τη διαφορά από το δεύτερο μετά από επτά συναπτά έτη διακυβέρνησης. Αυτό, το περνάμε αβρόχοις ποσί;
Πώς ερμηνεύεται όμως αυτό; Προφανώς, κάτι καλό γίνεται. Επιπλέον, αποδεικνύει και την πολιτική υπεροχή του κυβερνώντος κόμματος, η οποία όμως, εν πολλοίς οφείλεται και στον ηγήτορα αυτής. Συνδυαστικά λοιπόν, οι πολιτικές θέσεις του κόμματος αλλά και η πρωθυπουργική θαλερότητα και το πολιτικό ανάστημα του ηγήτορος – το φυσικό έτσι κι αλλιώς το ‘χει – συνθέτουν αυτό το πολιτικό μείγμα, υπεύθυνου για τη γέννηση αυτού του πρωτόγνωρου φαινομένου.
Εάν κάποιοι κουράστηκαν να βλέπουν τον κ.Μητσοτάκη να πρωθυπουργεύει, πρόβλημά τους. Βέβαια όμως, ο Ελληνικός λαός κατατάσσοντάς τον πρώτο στις δημοσκοπήσεις ως προς την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, με μακράν το δεύτερο που είναι ο «κανένας» και ακόμη πιο μακράν τον τρίτο, στέλνει το μήνυμα, ότι δεν κουράστηκε και τον εμπιστεύεται ακόμη.
Τον πρωθυπουργό τον επιλέγει ο Ελληνικός λαός, και όχι κάποιες ετερόκλητες συνοδοιπορίες και συμμαχίες θεσμικών ή εξωθεσμικών παραγόντων. Για τον πρωθυπουργό της Ελλάδας μιλάμε, δεν μιλάμε για το διαχειριστή κάποιου mini market για να επιλέξουμε τον «κανένα», αφού αυτός έπεται του k.Μητσοτάκη. Ας σοβαρευτούμε.
Κατά ποίαν, λοιπόν, πολιτικήν, δημοκρατικήν, δεοντολογικήν και ηθικήν αρχήν, δύναται ο οιοσδήποτε να αναιρέσει τη βούληση και την υπόδειξη του Ελληνικού λαού; Ακόμη και στην περίπτωση μη ύπαρξης αυτοδυναμίας, όταν η Νέα Δημοκρατία θα έχει λάβει ποσοστό 30 plus , παρά κάτι της αυτοδυναμίας, με ποια νομιμοποίηση δύναται κάποιος να απαιτήσει να μην ηγηθεί του όποιου συμμαχικού κυβερνητικού σχήματος ο αρχηγός αυτής; Έτσι από γινάτι; Το γινάτι όμως, είναι αυοάνοσο νόσημα και μη μεταδοτικό. Χωρίς άλλους νοσήσαντες παραμένεις μόνος, βράζοντας στο ζουμί σου.
Ή μήπως μπορείτε να μου αναφέρετε κάποιο ανάλογο προηγούμενο, για να το εμπεδώσω κι εγώ;
Ας δούμε εν τάχει, τι έγινε στα καθ΄ημάς αλλά και έξωθεν ημών σε ανάλογες περιπτώσεις. Στα καθ΄ημάς: συμμαχικές κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου: Ναι, δεν ήταν πρωθυπουργός ο αρχηγός του μεγαλύτερου συμμαχικού κόμματος. Όμως, αυτές ήταν κυβερνήσεις περιορισμένου χρόνου και ειδικού σκοπού. Ουδείς όμως αμφισβήτησε την πρωθυπουργία Σαμαρά κατά τη συμμαχική διακυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. της περιόδου ΄12 – ΄15. Έξωθεν ημών. Συμμαχική κυβέρνηση στην Ιταλία: πρωθυπουργός η Τζ.Μελόνι, ηγέτιδα του μεγαλύτερου εκ των συμπραττομένων κομμάτων. Συμμαχική κυβέρνηση στη Γερμανία: καγκελάριος ο Φ.Μέρτς, ηγέτης του μεγαλύτερου εκ των συνασπισμένων κομμάτων. Τέσσερις θητείες η κα Μέρκελ ως καγκελάριος, πάντα με συμμαχικές κυβερνήσεις. Ουδείς όμως της αμφισβήτησε το δικαίωμα της καγκελαρίας. Αλλά και όπου αλλού να ανατρέξεις, στην ίδια διαπίστωση θα καταλήξεις. Γιατί; Γιατί αυτό επιβάλει η στοιχειώδης πολιτική λογική, αν θέλεις να σέβεσαι τη λαϊκή εντολή. Εντολέας στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι μόνο ο Ελληνικός λαός και ουδείς άλλος.
Η πολιτική λογική όμως, σταματάει εκεί που αρχίζει η προσωπική εμπάθεια. Έτσι παρατηρούμε, μέχρι και κόμματα να εκκολάπτονται έτοιμα να σκάσουν από το αυγό λίγο πριν τις εκλογές, με αποκλειστική στόχευση την αποστέρηση της αυτοδυναμίας από τη Ν.Δ., και με μύχιο πάντα πόθο, ότι, κάπως έτσι, θα αποστερήσουν την πρωθυπουργία από τον κ.Μητσοτάκη.
Η πολιτική, όμως, δεν είναι υπόθεση ταπεινών προσωπικών υπολογισμών, εγωκεντρισμών και παθών, αλλά θυσίασμα όλων αυτών στο όνομα του συλλογικού συμφέροντος. Όταν υπεράνω του συλλογικού τοποθετείς το ατομικό, όταν προτάσεις το «εγώ» έναντι του «εμείς», τότε δεν είσαι απλώς πολιτικά ανεπαρκής, αλλά είσαι κάτι χειρότερο: είσαι πολιτικά επικίνδυνος.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά φθάσαμε στο τέλος. Τι να κάνουμε ρε παιδιά, όπως δείχνουν τα πράγματα θα τον «υποστούμε» για άλλη μια τετραετία.. Υπομονή. Άντε και καλό καλοκαίρι!
Υ.Γ. Λένε, κι έτσι είναι, ότι κόμματα με τον ίδιο ηγέτη δεν κερδίζουν τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις με αυτοδυναμία. Όμως, όλα στη ζωή καταρρίπτονται. Ας μη λησμονούμε, ότι για όλα υπάρχει πάντα η πρώτη φορά.