ΟΥΚΡΑΝΙΑ – ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ
ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ
Του Αποστόλη Β. Παππά
Δημοτικού Συμβούλου
Δήμου Τρικκαίων.
Εντάξει, η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα τυπικά , τυπολογικά , τυπολατρικά αν θέλετε και νομικά κάπου πάσχει. Αυτό άλλωστε δεν το αρνήθηκε και ο Πρωθυπουργός , ο οποίος δήλωσε, ότι όσον αφορά τη νομιμότητα της θα τη δούμε αργότερα. Αυτό , από μόνο του υποδηλώνει ότι υπάρχει πρόβλημα νομιμότητας. Όμως, ένας πρωθυπουργός , όταν τοποθετείται σε τέτοια ζητήματα είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να κάνει ισορροπημένες δηλώσεις , γιατί αυτό επιβάλλει και απαιτεί ο πολιτικός ρεαλισμός . Λεονταρισμοί σε τέτοια ζητήματα αποτελούν επικίνδυνες ακροβασίες και συνιστούν ανευθυνότητα. Ο κόσμος και η αντιπολίτευση μπορούν να λένε ό,τι θέλουν , ο πρωθυπουργός όμως ΟΧΙ. Οι κουβέντες του πρέπει να είναι ζυγισμένες. Καλό είναι το διεθνές δίκαιο , μακάρι να μπορούσε να εφαρμοστεί, δυστυχώς όμως παρατηρούμε μια διαρκή παραβίαση σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Ιστορικώς αποδεδειγμένο είναι , ότι από συστάσεως των ανθρωπίνων κοινωνιών οι ισχυροί και οι αυτοκρατορίες τον ίδιο σούρλο έχουν . Όμαιμοι και ομοεθνείς οι Μήλιοι με τους Αθηναίους. Γνωρίζουμε τι έπαθαν οι πρώτοι από τους δεύτερους για την ανυπακοή τους. Σύμπας ο ενήλιξ άρρεν πληθυσμός εκτελέσθηκε και σύμπαντα τα γυναικόπαιδα εξανδραποδίστηκαν. Το δυστυχέστερο βεβαίως είναι , ότι σπανίως από μόνο του επιλύει προβλήματα και αυτό στις περιπτώσεις που υπάρχει σύμπτωση συμφερόντων των ισχυρών. Όλο το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας είναι στην υπόθεση της Κύπρου , με απανωτά ψηφίσματα καταδικαστικά της εισβολής. Η υπόθεση όμως λιμνάζει πενήντα και πλέον έτη, και δεν γνωρίζω για πόσα ακόμη. Πότε θα επιλυθεί; Προσωπική άποψη . Όταν κάποιος ισχυρός διεθνής παράγοντας , και για τους δικούς του λόγους βεβαίως , αποφασίσει να το επιλύσει. Ολίγον κυνικόν, πλην όμως πραγματικόν. Δυστυχώς , κάπως έτσι παίζεται το διεθνές πολιτικό παιγνίδι. Κατηγορήθηκε ο Πρωθυπουργός , γιατί δεν εξαπέλυσε ευθείες βολές. Ας δούμε όμως τι έκαναν άλλες χώρες και μάλιστα ισχυρότερες και οικονομικά και στρατιωτικά. Η Ρωσία είναι από τους πλέον στενούς συμμάχους της Βενεζουέλας. Μέχρι τα σήμερα ο Πούτιν δεν έχει βγει να κάνει μια προσωπική καταδικαστική δήλωση , αλλά παραπέμπει σε μια γενικόλογη και άνευρη δήλωση του Ρωσικού ΥΠΕΞ, στην οποία δεν κατονομάζονται ονομαστικά ούτε οι ΗΠΑ ούτε ο κ.Τράμπ. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε περίπου και η Κίνα , άλλη στενή σύμμαχος και αυτή της Βενεζουέλας . Βλέπετε, οι πολιτικοί υπολογισμοί και των δύο υπερτερούν του διεθνούς δικαίου. Φίλη μεν και σύμμαχος η Βενεζουέλα , φίλτατα όμως τα Ρωσικά και Κινεζικά συμφέροντα, τα οποία καθιστούν απαγορευτική μια έστω και λεκτική συγκρουσιακή πολιτική με τις ΗΠΑ. Ας έλθουμε όμως τώρα στην ουσία του ζητήματος. Κάποιοι έσπευσαν να εξισώσουν την περίπτωση της Ουκρανίας με αυτή της Βενεζουέλας. Πέραν του γεγονότος ότι στρατιωτικά οι δυο περιπτώσεις δεν επιδέχονται συγκρίσεως , το προεξάρχον είναι πως προσέλαβαν αυτές τις παραβιάσεις ο Ουκρανικός και ο Βενεζουαλικός λαός. Όταν εκδηλώθηκε η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, λαμβανομένων υπόψιν των στρατιωτικών αναλογιών των δύο χωρών , όλοι μας είχαμε την αίσθηση , ότι σε δυο τρεις εβδομάδες θα καταληφθεί και το Κίεβο. Διαψευσθήκαμε όμως όλοι μας. Ή μάλλον δεν διαψευσθήκαμε απλώς ,αλλά εκπλαγήκαμε. Εκπλαγήκαμε από την αποφασιστικότητα του Ουκρανικού λαού, να αντιταχθεί σε αυτή την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Την αντίδραση και αντίστασή του αυτή την πληρώνει με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες , πέραν από το εύρος των υλικών ζημιών, καθώς, η μισή σχεδόν Ουκρανία είναι σχεδόν ένας απέραντος ερειπιώνας. Όμως παρόλα αυτά , μετά από τέσσερα αιματηρά και οδυνηρά χρόνια , συνεχίζει να ανθίσταται σ΄αυτή την παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Για να δούμε όμως λίγο και την αντίδραση του λαού της Βενεζουέλας , στην απαγωγή του Προέδρου της . Σε ποια δημοκρατική χώρα θα γινόταν απαγωγή του Προέδρου της , και την ίδια ώρα δεν θα κατακλύζονταν όχι μόνον η πρωτεύουσά της αλλά και όλες οι πόλεις από αγανακτισμένους πολίτες που θα ζητούσαν επιτακτικά την επιστροφή του Προέδρου της. Σύμπας ο λαός της θα ήταν στα κάγκελα. Στη Βενεζουέλα τι έγινε; Άδειοι οι δρόμοι και οι πλατείες του Καράκας, αλλά και των άλλων πόλεων της Βενεζουέλας. Τριάντα εκατομμύρια πληθυσμό έχει η Βενεζουέλα, θα΄πρεπε να σείεται ολόκληρη και να βοά από εκκωφαντικά συνθήματα υπέρ της επιστροφής του Προέδρου. Αντ΄αυτού τι; Νεκρική σιγή , σιγή ιχθύος , σιγή ασυρμάτου και μάλιστα εκκωφαντική. Κάτι λέει ρε παιδιά αυτό. Δεν νομίζετε , ότι είναι λίγο υπερβολικό να ομιλούμε εξ ονόματος του λαού της Βενεζουέλας και μάλιστα εκκωφαντικά θορυβωδώς. Το καθεστώς Μαδούρο ελέγχει ακόμη τους αρμούς και τους θεσμούς της εξουσίας , και παρότι διαθέτει αρκετές λεγεώνες βολεμένων υποστηρικτών του , δεν κατάφερε να κάνει μια αριθμητικώς ικανοποιητική υποστηρικτική συγκέντρωση υπέρ του απαχθέντος Προέδρου, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις για κάτι τέτοιο του ΄΄Νικολασίτο΄΄, υιού του Μαδούρο. Μάλλον , εάν δεν υπήρχε ακόμη ο φόβος αυτού του τυραννικού και αυταρχικού καθεστώτος , το ακριβώς αντίθετο θα ήθελε να κάνει. Να βγει στους δρόμους και να πανηγυρίσει , όπως ακριβώς έγινε σε όλες τις Βενεζουελανικές παροικίες απανταχού της γης. Αμφιβάλλω , αν χύθηκε έστω και ένα δάκρυ για τον Μαδούρο από τον λαό της Βενεζουέλας. Η στάση του αποδεικνύει , ότι μάλλον καλοδεχούμενη ήτο αυτή η παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Συνεπώς , οι δύο περιπτώσεις ως προς τον τύπο μπορεί να έχουν ομοιότητες , ως προς το παραγόμενο όμως αποτέλεσμα ούτε εξισώνονται ούτε συγκρίνονται. Μεταξύ των , υπάρχει μεγάλη ειδοποιός διαφορά.
Υ.Γ. Την ώρα αυτή, ο λαός του Ιράν μάχεται με πολλές χιλιάδες θύματα για να απαλλαγεί από τον Ισλαμικό Μεσαίωνα. Δεν διακρίνω κάποια συμπαραστατική διάθεση , όπως για τον λαό της Βενεζουέλας. Εντάξει , δεν είπαμε να βγούμε στους δρόμους ,μια δηλωσούλα έστω ρε παιδιά. Τι να κάνουμε….επιλεκτικές ευαισθησίες.