«Στα βουνά εκεί θα πάμε, στα τσιμέντα δεν γυρνάμε…» Αυτοί οι στίχοι δεν είναι απλώς ένα τραγούδι μου στο Spotify· είναι η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου. Εδώ και έναν χρόνο αναζητώ το δικό μου «καταφύγιο» στα ορεινά των Τρικάλων. Ένα μικρό σπιτάκι, μια αυλή, έναν τόπο όπου ο άνθρωπος ανθίζει όπως τα δέντρα, μακριά από τους πνιγηρούς ρυθμούς της πόλης. Τα χωριά μας ερημώνουν. Σπίτια κλειδωμένα, σπίτια που «σβήνουν» γιατί δεν βρέθηκαν κληρονόμοι ή γιατί ο χρόνος τα λησμόνησε. Είναι κρίμα αυτά τα ντουβάρια να πέφτουν, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που λαχταρούν να τους δώσουν ξανά πνοή.
Όχι στο Airbnb: Δεν ψάχνω μια επένδυση, ψάχνω μια εστία. Ζωή στο χωριό: Ένα ανοιχτό σπίτι σημαίνει κίνηση, χαρά, έναν άνθρωπο παραπάνω στο καφενείο, μια αναμμένη λάμπα το βράδυ. Δικαίωμα στην επιστροφή: Είτε έχεις οικογένεια είτε πορεύεσαι μόνος, όλοι έχουμε δικαίωμα στη «μάνα φύση». Η πρότασή μου. Δεν ζητώ κάτι «δωρεάν» χωρίς αντάλλαγμα. Ζητώ μια ευκαιρία: Ενοικίαση ή αγορά σε λογική τιμή, από ανθρώπους που καταλαβαίνουν την αξία της αναβίωσης του τόπου τους. Συμφωνία ανακατασκευής: Αν υπάρχει ένα σπίτι έρημο, προσφέρομαι να το φτιάξω με δικά μου έξοδα, με αντάλλαγμα τη διαμονή μου (και της οικογένειάς μου) για τα επόμενα χρόνια. “Το σπίτι στο χωριό δεν είναι απλώς τούβλα και πέτρες. Είναι η ελπίδα ότι η ζωή μπορεί να είναι απλή, αργή και αληθινή.”
Αν έχετε ένα τέτοιο σπίτι στα ορεινά των Τρικάλων ή αν γνωρίζετε κάποιον που θέλει να δει το πατρικό του να ζωντανεύει ξανά, επικοινωνήστε μαζί μου. Ας μην αφήσουμε τις αναμνήσεις μας να γίνουν ερείπια. Συνεχίζω να αναζητώ. Δεν χάνω την ελπίδα.
Antonis Cooken