“Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην.”
Το αρχαίο αυτό γνωμικό εκφράζει πλήρως τα δικά μας συναισθήματα, δάσκαλέ μας.
Σου οφείλουμε πολλά.
Μας δίδαξες μαθηματικά, αλλά πάνω απ’ όλα μας έμαθες να σκεφτόμαστε και να αναζητούμε τη γνώση.
Νοιαζόσουν για εμάς όχι μόνο ως μαθητές σου. Μας αφιέρωσες χρόνο, άκουσες με προσοχή τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας, μας ενθάρρυνες και μας εμψύχωνες. Ήσουν πάντα κοντά μας σε δύσκολες στιγμές της μαθητικής μας ζωής και γνωρίζαμε ότι μπορούσαμε να βασιστούμε στην κατανόηση και τη στήριξή σου.
Μας δίδαξες, με έμπρακτο τρόπο, την αξία της ενσυναίσθησης, σε μια εποχή που ο κόσμος δεν γνώριζε ακόμη την έννοια αυτή.
Οι αρχές και οι αξίες που μας μετέδωσες καθόρισαν τόσο την επαγγελματική όσο και την προσωπική μας πορεία.
Το πνεύμα σου ήταν φιλελεύθερο και ασυμβίβαστο, πρωτοποριακό και ιδιαίτερο. Για σένα η εκπαίδευση ήταν ζήτημα καρδιάς.
Κέρδισες την αγάπη και το σεβασμό μας. Σε θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη.
Ήσουν και παραμένεις για εμάς ο Θάνος, ο αγαπημένος καθηγητής μας.
Αναπαύσου εν ειρήνη.
Ελένη Πολύζου, Ιατρός-Αναισθησιολόγος, Τρίκαλα
Αναστασία Πολύζου, Νηπιαγωγός, Καλαμπάκα
Πάνος Κούρτης, Χημικός, Τρίκαλα
Πάνος Παζούλης, Φυσικός, Δράμα
Αργύρης Θανασούλας, Κτηνίατρος, Καλαμπάκα
Κώστας Φορτούνης, Ιατρός-Χειρουργός, Θεσσαλονίκη