Πολλούς προβληματισμούς θέτει συχνά πυκνά στους ακολούθους του, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας για μια σειρά ζητημάτων. Με αναρτήσεις του στα social media, (πότε βρίσκει άραγε το χρόνο;), αναδεικνύει θέματα και καταστάσεις εκφέροντας την άποψη του, αλλά και υποβάλλοντας τις προστάσεις του.
Η τελευταία του ανάρτηση στο Facebook έχει να κάνει με την έλλειψη διατροφικής αυτάρκειας στη χώρα μας, με τον ίδιο να σημειώνει σχετικά:
Ήρθα να ζήσω στη Θεσσαλία το 1996 ως επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και αφιέρωσα τα πιο όμορφα και πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μου, μελετώντας και αναδεικνύοντας θέματα της επισιτιστικής επάρκειας της χώρας και της προστιθέμενης αξίας των αγροτικών προϊόντων της Θεσσαλίας. Έτσι διαβάζω στο chat gpt και νοιώθω ότι έκανα το χρέος μου ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Η Ελλάδα έχει 30 εκατομμύρια στρέμματα που καλλιεργούνται και από αυτά τα 10 είναι δένδρα, οι 500.000 κηπευτικά, 7 εκατομμύρια σιτηρά και 2 παρά βαμβάκι. Από το ένα εκατομμύριο τόνους μαλακό στάρι που καταναλώνουμε, εισάγουμε τις 800.000 τόνους. Η διατροφική αυτάρκεια σε στάρι είναι κορυφαία επιλογή μια χώρας με τα δικά μας χαρακτηριστικά. Δυστυχώς δεν έχουμε εθνικό απόθεμα. Και βλέπω ότι δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο αυτάρκειας σε ψωμί που είναι πολύ σημαντικό. Και βλέπω στο τούνελ να εξάγουμε τα ποιοτικά μας τυριά, τις ελιές, την φοβερή μας κομπόστα ροδάκινο και θα τα τρώνε αυτοί που μπορούν να πληρώσουν έξω , εμείς όμως θα τρώμε προϊόντα από την Νότιο Αμερική που παράγονται με συνθήκες όχι ποιοτικές. Βαδίζουμε στο δρόμο μια χώρας που θα έπρεπε να είναι υπόδειγμα διατροφικής αυτάρκειας και δυστυχώς μαϊμουδίζουμε. Τι κρίμα. Και δεν μπορούμε να το υποστηρίξει η χώρα μας το μοντέλο αυτό της αυτάρκειας. Γιατί άραγε;
Δεν έχει καθόλου άδικο εδώ που τα λέμε!